’Ik miste het clubgevoel, gewoon even lullen met elkaar’, kanoërs genieten bij De Geuzen van eerste wedstrijd sinds ruim twee jaar

Ook Femke Jansen (voorgrond) blijkt het kanovaren nog niet verleerd.

Ook Femke Jansen (voorgrond) blijkt het kanovaren nog niet verleerd.© Foto Ronald Goedheer

Kees Klinkenberg
Zaandam

Ze hebben ruim twee jaar geen wedstrijden gevaren, maar niemand bleek het verleerd. De kano’s doorkliefden het water bij het clubhuis van De Geuzen alsof er geen sprake is geweest van een coronapauze. Zowel op de 100 meter, de 200 meter als de sprintmarathon over vier kilometer droop de gretigheid af van de ruim negentig deelnemers.

Normaliter gebruikt De Geuzen het water van de Zuidervaart voor wedstrijden, maar op deze zaterdag is De Watering het strijdtoneel. ,,Dit zijn geen kampioenschappen”, verklaart Chris Brand, een van de vele vrijwilligers van de kanoclub, de locatie. ,,Op dit water leggen we normaliter vier wedstrijdbanen uit, vandaag testen we de mogelijkheid om er zes te gebruiken. En dat bevalt prima.”

Net als de meeste andere sportclubs had De Geuzen (ruim honderdtachtig leden) het zwaar in de afgelopen twee jaar. Alle inkomsten vielen weg. Het clubgebouw moest worden gesloten, evenals de trainingsaccommodatie. Nu alle beperkingen zijn opgeheven is te merken hoezeer de sporters hun sport hebben gemist. ,,Ik heb wel doorgetraind hoor’’, is te horen uit het kamp van De Zwetplassers. ,,Maar ik miste het clubgevoel. Gewoon even lullen met elkaar. Deze wedstrijd voelt als een verademing.” Brand laat weten dat hij de hele winter door in de weer is geweest met zijn ’kindjes’, waarmee hij doelt op de twee drakenboten die De Geuzen rijk is.

Hoogtepunten

De rijke geschiedenis van de club herbergt tal van hoogtepunten. In het clubgebouw heeft een steen met daarop alle namen van de olympiërs die de vereniging heeft voortgebracht een speciale plek gekregen. Cees Koch, inmiddels negentig jaar, staat twee keer op die lijst. Hij was aanwezig bij de Spelen van 1948 in Londen en in Helsinki in 1952. Van Koch en zijn vrouw Elly heeft de club onlangs twee kano’s gekregen, waarmee het echtpaar wil uitdrukken hoeveel plezier er aan hun geliefde sport valt te beleven. Beide boten zijn versierd met het oorspronkelijke logo van de club op de achtersteven. Tijdens de sprintwedstrijden wordt er gretig gebruik gemaakt van de Koch-geschenken. Ook een originele houten kano uit de jaren ’80 ligt op het grasveld voor het clubgebouw tussen al het moderne materiaal. Menig liefhebber kijkt er verlekkerd naar.

Voor de seizoensopening bij De Geuzen hebben zich kanoërs gemeld uit diverse delen van het land. De jongste deelnemer is tien jaar en in de veteranenklasse varen diverse vijftigplussers mee. Ook langs de kant is het genieten. De wedstrijden zijn van start tot finish prima te volgen. Meteen na de finish van de diverse finales worden de medailles uitgereikt. Voorzitter Ilse Pos verwelkomt ieder sporter enthousiast na zijn of haar race. ,,Ik ben inderdaad jong voor een voorzitter”, reageert zij lachend. ,,Maar ik loop al bijna twintig jaar rond bij de club. We hebben een heel enthousiaste ploeg als bestuur. Die mensen doen veel meer dan ik. Zonder hun inzet ben ik ook nergens. We mogen ons als club gelukkig prijzen met zo’n hecht team.”

De sprintmarathon aan het einde van de dag zorgt voor de nodige opwinding onder de deelnemers. De senioren moeten vier kilometer afleggen, de junioren twee en de jongste groep één kilometer. Het onderdeel is spectaculair dankzij het overdrachtsmoment. Op die plek moeten de sporters uit hun boot stappen, de kano optillen, enkele meters over de wal lopen om vervolgens de tocht weer in het water voort te zetten. Een waar spektakel; om te zien, maar zeker ook om te horen.

Langs de kant komen de Olympische Spelen ter sprake. Nederland is de aansluiting met de wereldtop al enkele jaren kwijt. Robin Koenders uit Wormer was de laatste streekgenoot die in de buurt kwam van plaatsing voor de Olympische Spelen. Hij beet zich stuk op de hoge kwalificatie-eisen van het NOC NSF. Ook de huidige talenten worden door die grens in hun groei gestoord, stelt Brand. ,,Dat is jammer. Want er is talent genoeg in onze streek. Het moet alleen rijpen.”

Net binnen