Millennial Bart ziet wel waar hij uitkomt | column

Bart Wesstein

Het mooie van een traineeship is dat je in een groep terechtkomt met mensen die voor een belangrijk deel gelijkgestemd zijn. Natuurlijk kan ieders (studie)achtergrond verschillen, maar de startpositie in je carrière en de problemen die daarbij komen kijken, zorgen voor de verbinding. Tijdens de introductiedag viel me nog een gemene deler op: ondanks dat dit hartstikke ambitieuze en hoogopgeleide mensen waren, ontbrak het velen aan een duidelijke visie op het verloop van hun loopbaan.

Misschien dat een traineeship bij een universiteit wat minder tot de verbeelding spreekt dan bijvoorbeeld de advocatuur. Niet dat het een mindere keuze is, maar zo’n beeld is vaak wat postvat. Dat zorgt voor een bepaalde visie. En niemand had vroeger een poster boven zijn bed hangen van een projectmanager onderwijsvernieuwing.

Van mijn medetrainees was er bijna niemand die in een rechte lijn richting de huidige functie was geklommen. Qua baantjes en carrière was er vaak al veel geprobeerd. Zelf hanteer ik zelfs bewust een strategie van niet-plannen. Mijn checklist voor vacatures bestond na het afronden van mijn rechtenstudie uit slechts twee punten: geen juridische functie en ergens in de publieke sector. Daarvoor had ik in allerlei (bij)baantjes al verschillende rollen en organisaties getest.

Met een ongemakkelijk gevoel van intuïtie leek me dit het meest verstandige en de meest efficiënte oplossing om een burn-out, midlifecrisis en scheiding voor te zijn. Ik wilde eerst wat paden verkennen om te voorkomen dat ik een doodlopende weg insloeg. Dat vond ik belangrijker dan zo snel mogelijk plaats van bestemming te bereiken. In een podcast legde een oud-advocaat en nu yogaleraar uit hoe zij het had ondervonden: door te voelen komt vanzelf naar boven waar je behoefte aan hebt in je werk en waar je dus het best past. Chakra’s hadden er ook iets mee te maken zei ze.

In een essay in Trouw legde TU Delft-hoogleraar Hans de Bruijn het - denk ik - beter uit. In zijn betoog over visieloze politici gaf hij aan dat die vaak met argusogen worden bekeken. Een visie lijkt voor veel mensen inherent goed te zijn. Fijntjes wees hij erop dat juist de mensen met visie vaker dan je denkt veel schade aanrichten. Het communisme noemt hij als voorbeeld, waarbij armoedebestrijding uitmondt in goelags en repressie. De wereld is gewoon veel complexer dan zij op het eerste oog lijkt. Zo complex zelfs, dat grote plannen maken vaak helemaal geen zin heeft.

Ik denk dat dat ook voor een loopbaan geldt. Ik ken mezelf niet nog goed genoeg om te weten waar ik over 20 jaar 40 uur per week aan wil besteden. Met die gedachte blijf ik dus nog maar even aanklooien. Nu bij HR, volgend jaar weer compleet ergens anders. Tot ik ergens uitkom wat goed voelt.

Met deze column van Bart Wesstein wordt de reeks ’Millennials schrijven’ afgesloten. Volgende week begint Iris de Wit aan een serie columns. Als zzp’er werkt Iris als zzp’er in, voor en met het onderwijs.

c2658b2c-24fe-11ec-bfad-02c309bc01c1.pdf

Net binnen