Millennial Bart nagelt zijn parasiterende generatiegenoten aan de schandpaal | column

Bart Wesstein

Ben je op zoek naar werk of extra inkomen, dan zijn tips natuurlijk altijd welkom. Op internet vind je die in overvloed. Er zijn zelfs zendelingen die denken dat ze de heilige graal hebben gevonden.

Die predikers bedenken tactieken waarbij de inspanning minimaal is en de winst vanzelf binnenglijdt. Ze verspreiden hun boodschap over de wereld en vinden veel van mijn generatiegenoten op hun pad.

Zo verscheen voetballer Ryan Babel recent op TikTok met zijn college ’Huisjes melken voor beginners’. Verder puilen YouTube en Instagram uit met instructies voor dropshipping (als nutteloos tussenpersoon spullen verkopen van een goedkope webwinkel) en reclames voor piramidespelletjes waarin te jonge jongetjes rondlopen met te dikke Rolexjes. Passief inkomen verwerven lijkt voor velen het hoogst haalbare te zijn geworden. En dat is karakteristiek voor mijn generatie.

Natuurlijk is het zo dat men al sinds mensenheugenis rijk probeert te worden zonder hard te werken. Maar de lokroep van de sirenen van het passief inkomen is vooral een modern probleem. Ten eerste omdat het vroeger een stuk moeilijker was om zodanig geld te genereren. De clusterfucktragedie op de woningmarkt biedt vastgoedpiraten nu bijvoorbeeld alle ruimte en de digitale wereld ligt open voor eenieder die kwaad wil. Maar nog veel uitzonderlijker: slapend rijk willen worden wordt niet meer schaamtevol of heimelijk bedekt, maar compleet in de etalage gezet. Waar luiheid vroeger nog samen met de overige benodigdheden hoogmoed en hebzucht vrijwel de helft van de hoofdzonden uitmaakten, lijkt die gedachten in de mist van de geschiedenis te zijn verdwenen.

De meestal jonge businessgoeroe’s die ik met hun trucjes voorbij zie komen, gebruiken daarom de retoriek van predikers. ’Efficiënt’ rijk worden moet je jezelf blijkbaar gunnen. Dat hun gedrag de samenleving eerder iets kost dan oplevert, is geen overweging. Hun webinars worden door nog jongere kinderen bezocht, die een mislukte onderneming en wat klachten later aan Tim Hofman in zijn programma #BOOS mogen uitleggen hoe zij zichzelf met die dollartekens in hun ogen nog in de spiegel kunnen aankijken.

Het filmpje van Babel verscheen daarna ook op LinkedIn, waar ik op verontwaardigder en volwassener reacties hoopte. Die werden ook wel geplaatst, maar daarna direct bedolven onder in beschuldigingen van vermeende jaloezie op het ’succes’ van de voetballer die in zijn hoofdcarrière zijn potentieel nooit waarmaakte. De bewondering voor deze winnaar was voelbaar. Pronkend met zijn dure horloge liet hij weten dat jij, als je verstandig was, dit ook kon doen.

En dat terwijl ik vrijwel uitsluitend positieve geluiden hoor over hoe mijn generatie met arbeid omgaat. Betekenis- en gewetensvol werken lijken in perfecte harmonie met de nog belangrijkere vrije tijd te staan. Maar dit geldt helaas niet voor het nihilistische en beïnvloedbare deel van mijn leeftijdsgenoten. Dat is een probleem.

Laten we de parasieten dus weer herkennen en benoemen wat ze zijn.

Net binnen