Over liefde: Het doet Isabel pijn dat Erik lachend, blij en verliefd verder gaat

© Foto Erna Faust

Een ontmoeting, een kus, een breuk of een gesprek, alles kan een keerpunt in de liefde zijn. Yanaika Zomer gaat op zoek naar onze diepere zielenroerselen. Isabel volgt haar gevoel, maar haar hart is ook kwetsbaar.

Isabel had een turbulent liefdesleven achter de rug toen ze Erik ontmoette. Een man die rust bracht en de grond onder haar voeten werd. Onlangs verliet hij haar na 18 jaar voor een ander. „Ze gingen op mijn hart staan en draaiden er lachend hun hakken in.”

Ze was een blije losbol toen Erik opdook. „Ik was na een stukgelopen relatie flink gaan feesten. Ik genoot van het leven. Had one night stands, soms met bezette mannen en eigenlijk dacht ik er niet eens echt over na. Leeg was het wel. Op een dag raakte ik in verwachting van een avondje met een man die niet van mij was. Ik was 37 en realiseerde me dat dit misschien wel mijn laatste kans was. Ik ben iemand die met haar hart leeft. Ik volg mijn gevoel. Dat brengt me in geweldige situaties en levert me de mooiste dingen op - kijk maar naar mijn zoon - maar ook het grootste hartzeer.

Vanaf dat moment was ik een alleenstaande ouder. Iemand met onrust in haar lijf. Erik bracht daar verandering in. Hij was niet per se een enorme knapperd, maar hij was lief en attent. Als we buiten liepen, pakte hij altijd mijn hand. Ik wist meteen dat hij de man voor mij was. Hij is zo iemand die openstaat voor anderen en hij nam mijn zoon aan als zijn eigen. We waren een soort yin en yang. Hij het verstand en de stabiliteit, ik het hart en lang leve de lol. Ik denk dat hij me daarom leuk vond.

Maar dat hart van mij is ook kwetsbaar. Ik heb lang geleden een burn-out gehad, die altijd een beetje door is blijven werken. Vorig jaar kwam het eruit. Ik zat veel op de bank, liefst met een dekentje. Wat ik jammer vind, is dat hij het liet gebeuren. Hij had me van die bank af kunnen sleuren, me kunnen redden. Dan waren we nog bij elkaar geweest. Maar hij heeft nooit actie ondernomen. In plaats daarvan ging hij liever weg.

Achteraf denk ik dat hij op die vrijdagavonden met vrienden, bij haar was. Dat hebben ze altijd ontkend, maar ik voelde dat er iets niet klopte. En ik snap wel dat ik niet meer die leuke, blije vrouw was waar hij verliefd op was geworden. Daarom heb ik de schuld heel erg bij mezelf gelegd. Ik had dingen kapot gemaakt. Hem weggejaagd. Maar het was een negatieve spiraal die ik in mijn eentje niet kon doorbreken. Ik wou echt dat hij me de hand had gereikt. Gelukkig heb ik lieve vrienden en familie die me erop wijzen dat hij me gewoon gigantisch belazerd heeft. Zijn nieuwe vriendin was overigens ook getrouwd. ’Karma, Isabel’, wordt er gezegd. ’Twee leugenaars bij elkaar, dat moet wel mis gaan.’ Maar ik weet het niet. Misschien worden ze wel 100 met elkaar.

Hij zei dat hij het zat was. Gewoon klaar met mij. Dat ik ondertussen psychologische hulp had gezocht, maakte niks meer uit. In eerste instantie repte hij niet van een ander. Hij vertelde me later dat hij met iemand aan het daten was. ’Heel toevallig’ de vrouw waarvan ik al vermoedde dat hij er iets mee had. En ook ’heel toevallig’ verliet zij haar man precies een week nadat Erik mij verliet. Het erge is, ik ken haar. We hebben elkaar regelmatig gesproken. Ze heeft me altijd voorgelogen.

Wat zeer doet, is dat zij gewoon verder gaan. Lachend, blij, verliefd. Een nieuw leven, al het oude achter je laten en nooit een moment stilstaan bij de gevoelens van een ander. Ze volgen gewoon hun eigen grillen en nemen daar de kinderen, inclusief mijn zoon, in mee. Ik zit op een studentenkamer. Ik heb niks meer.

Het gaat met ups en downs. De ene dag voel ik me sterk en kijk ik naar de toekomst. Op andere dagen ben ik boos en verdrietig. Als ik een jaar vooruit kijk zie ik een vrouw die zich weer herpakt heeft. Die blij is met wat ze heeft. Een leuk huis misschien, een fijne plek. En ik zie hem, voorbij de verliefdheid en de grillen. Hij zal zich achter zijn oren krabben en zich realiseren wat hij heeft weggegooid.”

Meer Over liefde lees je hier.

Net binnen