Uitstel van de Olympische Spelen doet atlete Sanne Wolters-Verstegen (34) besluiten een punt te zetten achter haar topsportcarrière. Een onvervulde droom opgegeven

Sanne Wolters-Verstegen.
© Foto Ron Pichel
Castricum

Een olympisch optreden vormde het hiaat in haar atletiekloopbaan, en die lokroep verleidde Sanne Wolters-Verstegen eind vorig jaar om nog één keer er alles voor opzij te zetten. De Castricumse middellangeafstandsloopster, een dertiger inmiddels, zegde haar deeltijdbaan als financieel accountant op om geen concessies meer te hoeven doen. Dit offer moest zich deze zomer uitbetalen. Vergeefs, als gevolg van onvoorziene omstandigheden.

Het uitstel van de Spelen met twaalf maanden deed haar, na een periode van overpeinzing, deze week besluiten de onvervulde droom op te geven: Wolters-Verstegen zette een punt achter haar topsportcarrière.

,,Het is tijd om een stap terug te doen’’, lichtte ze toe op Instagram. ,,Natuurlijk doet het een beetje pijn, maar ik heb veel geleerd. Het doorzettingsvermogen en de kracht zullen de rest van mijn leven goed van pas komen.’’

Hier staat ingevoegde content uit een social media netwerk dat cookies wil schrijven of uitlezen. U heeft hiervoor geen toestemming gegeven.

Wolters-Verstegen gold als een laatboeier. Als begin-twintiger deed ze pas van zich spreken, op zowel de 400 meter vlak als horden. In 2009 en 2010 was ze ongenaakbaar in nationaal verband, terwijl ze in 2011 ook nog op de hordenvariant domineerde. Maar ondanks de vijf Nederlandse titels raakte ze ervan doordrongen dat ze internationaal tekortkwam. ,,Het gat was onoverbrugbaar.''

Het vizier werd zodoende naar de middellange afstand verlegd, met de 800 meter als speerpunt. Die keuze bleek de juiste te zijn. Niet alleen grossierde Wolters-Verstegen vanaf dat moment opnieuw in gouden medailles bij NK’s (de teller staat inmiddels op 17), maar bovenal was er ook de inhaalslag in de buitenlandse kampioenschappen.

Drie EK’s, twee in de buitenlucht en eentje in de hal, prijken achter haar naam, net als dat ze een zomer-WK afvinkte. Toch was het haar vooral te doen om de Spelen. In 2016 wist Wolters-Verstegen zich niet te kwalificeren, na jaren van een opwaartse curve. Daarna raakte ze in de greep van twijfel en frustraties. Al die jaren waarin ze tegen scepsis van de bond en blessures moest knokken, zorgden ervoor dat ze 2017 als haar afscheidsjaar aankondigde.

Het liep anders. Wolters-Verstegen toonde zich andermaal een vechter, ingegeven door de passie voor het hardlopen. In die winter loste ze met een Nederlandse toptijd van 2.38,72 minuten op de 1000 meter indoor Ellen van Langen als nationaal recordhoudster af.

Voor het eerst slechtte ze dat buitenseizoen in een vrouwenrace bovendien de magische barrière van twee minuten (iets wat ze eerder alleen in een gemengde wedstrijd had gedaan), en beleefde Wolters-Verstegen in het verlengde haar WK-primeur.

Ze besloot zodoende tot een doorstart. Vanaf dat moment wakkerde het olympisch vuur weer aan, totdat de covid-19-pandemie haar tot bezinning dwong.

Net binnen