Premium

Ard de Ruiter krijgt het bij VZV drukker dan ooit en Betty Plasmeijer is toe aan even helemaal niets: Net of de kids van huis gaan

Ard de Ruiter krijgt het bij VZV drukker dan ooit en Betty Plasmeijer is toe aan even helemaal niets: Net of de kids van huis gaan
Betty Plasmeyer draagt haar werkzaamheden op symbolische wijze over aan Ard de Ruiter.
© Foto Marc Moussault
’t Veld

Even helemaal niets. Dat is waar Betty Plasmeyer op dit moment hard aan toe is. Het 65-jarige boegbeeld bij JuRo Unirek/VZV in ’t Veld, die haar rol als trainster van de vrouwenhoofdmacht een aantal jaar terug inwisselde om zich met de jeugdopleiding te bemoeien, zwaait af. ,,Vooral genieten van het leven.’’

Maar dat deed de uit Heerhugowaard afkomstige handballiefhebber ook toen zij zich ongeveer dagelijks met de sport en het reilen en zeilen binnen de Veldtemse vereniging bezighield. ,,Al was het inderdaad wat veel. Natuurlijk vooral met de jeugd in de weer, maar ook de trainers ondersteunen en eventueel invallen als er iemand uitviel. Ondertussen nog de bestuurlijke zaken, plus dingen binnen de technische commissie. Wat dat betreft kon ik beter de dames 1 blijven coachen’’, doelt Plasmeyer op het feit dat zij toen nog wel eens een minuutje over had. Aan de andere kant past het niet bij de gedreven sportvrouw om half werk te leveren. ,,Of er voor de volle tweehonderd procent tegenaan gaan, of gewoon helemaal niet.’’

Veertig

Het werd dat eerste. Ruim veertig jaar lang droeg Plasmeyer haar steentje bij in de handbalwereld. Hoewel zij dat in het verleden ook onder de vleugels van diverse andere clubs heeft gedaan, bracht zij het grootste deel van een toch al imposante carrière door in ’t Veld. Als trainster bezorgde zij VZV bijvoorbeeld voor het eerst in de historie een plekje op het Europese strijdtoneel om vervolgens het jeugdhandbal binnen de club naar een hoger plan te tillen. Maar het clubicoon blikt verder terug. ,,Naar het moment dat ik hier voor de tweede keer aan het roer kwam te staan. Speelden we nog in de tweede divisie. Toen zijn we met elkaar om tafel gegaan en hebben we besproken hoe we het jeugdplan op konden zetten. Natuurlijk een heel belangrijk aspect binnen de vereniging. De trainersgroep werd almaar groter en ook de prestaties waren er steeds vaker naar. En kijk eens naar waar VZV nu staat. Het begint een echt bedrijf te worden. En dat hebben we met de hele club gedaan.’’

Dat de handbalmachine uit ’t Veld over de gehele breedte stappen blijft maken, heeft ook andere gevolgen. Zo werd er bijvoorbeeld besloten dat er een manager ingelijfd moest worden. Om de dagelijkse gang van zaken, waar in feite alles bij komt kijken, in goede banen te leiden. ,,Ze kwamen bij mij uit’’, kan een trotse Ard de Ruiter (54) het nu prima relativeren. ,,In het geval van de club het volgende stapje richting professionaliteit. En voor mij natuurlijk een hele eer.’’

Brein

Tot de coronacrisis was hij als coach het brein achter het succes van VZV 2. De reserves die vorig seizoen vanuit de hoofdklasse naar de tweede divisie promoveerden en als soevereine koploper dit jaar hard op weg waren om dat kunststukje te herhalen. Inmiddels is besloten om die ploeg inderdaad op een hoger niveau te huisvesten. ,,En daar zijn we natuurlijk super trots op. Helemaal zelf afgedwongen en de meiden verdienen dit.’’ Voordat dat besluit echter werd gemaakt, had De Ruiter zich al opgeworpen als manager. ,,Ik had het fantastisch leuk gevonden om in de eerste divisie te coachen, zo is het ook goed. En met John Zeeuw hebben ze een zeer geschikte persoon voor de groep.’’

Zo kan De Ruiter, die ook nog een deel op zijn bord krijgt van het takenpakket dat Plasmeyer overdraagt, zich volledig focussen op zijn nieuwe functie. ,,Ik ga behoorlijk de diepte in. Eigenlijk raak ik een beetje bij alles binnen deze vereniging betrokken. Dat is voor mij ook nieuw. Het wordt wennen. Maar ik heb er heel veel zin in. En samen gaan we van deze club een landskampioen maken.’’

Met Michael Vijverberg, Hans Verduin en Roel Pettinga die als jeugdtrainers hun taak blijven vervullen en Plasmeyer dan ongetwijfeld als trouwe supporter. ,,Want ja, VZV blijft toch een beetje mijn kindje. Maar nu met veel meer vrijheid. Even helemaal niets.’’

Vanaf juli is het in feite zover. ,,Voorlopig, in ieder geval. Ik zwaai af, maar ga nergens heen. Mijn hart ligt hier.’’ Zwaar vindt ze het wel, geeft zij meteen toe. ,,Het is net alsof ik het huis uit ga en mijn tachtig kinderen achterlaat.’’

Net binnen