Premium

Süheyla (27) groeide op in de armste wijk van Zaandam, met z’n zessen op nog geen zestig vierkante meter: ’Er blijft altijd die angst voor de toekomst’

Süheyla (27) groeide op in de armste wijk van Zaandam, met z’n zessen op nog geen zestig vierkante meter: ’Er blijft altijd die angst voor de toekomst’
Süheyla Albayrak: ,,Mijn moeder heeft maar één missie in haar leven: haar dochters financieel onafhankelijk krijgen.’’
© Foto Wim Egas
Zaandam

Süheyla Albayrak (27) groeide op in de armste wijk van Zaandam, met haar ouders en drie broertjes en zusjes op nog geen zestig vierkante meter. Ze vocht zich uit de uitzichtloosheid met karate en een rechtenstudie. Maar toch. ,,Er blijft altijd die angst voor de toekomst.’’

,,Onze woning in Poelenburg was zo klein dat we niet eens een eettafel hadden. Ik sliep met mijn twee jongere zusjes op één kamertje. Drie bedden en een kleine kast. Er was continu lawaai. Steeds gekibbel als zij speelden en zongen, en ik rustig wilde lezen.’’

,,Ik maakte mijn huiswerk daarom maar aan een bijzettafeltje in de woonkamer. Zittend op mijn knieën, die daarna altijd pijn deden. We hadden heel weinig, maar iedereen in Poelenburg had weinig. Dat was mijn wereld, ik wist niet beter. Pas toen ik naar een ’witte’ middelbare school ging, hoorde ik over verre vakanties en zag ik meisjes met een eigen kamer en uitpuilende kledingkasten.’’

Lees ook: Wethouder Mario Hegger: ’Schulden worden problematisch als allerlei partijen eraan verdienen’

K-Swiss

,,Ik wilde ook een iPhone en hippe K-Swiss schoenen. Maar als ik er thuis om vroeg, was het altijd: ’Je hebt nog drie andere broertjes en zusjes.’’’ Lachend: ,,Maar ik bleef het altijd proberen hoor, niet geschoten is altijd mis. Die K-Swiss heb ik uiteindelijk gekregen. Maar toen waren ze niet meer in de mode.’’

Süheyla praat veel, snel en begeesterd. Een geboren jurist. Ze is in dienst bij de gemeente Amsterdam, werkzaam binnen het omgevingsrecht. Het had echter niet veel gescheeld, of Süheyla was fysiotherapeut geworden. ,,Bij de open dag van fysiotherapie verstond mijn vader de helft niet, maar hij was dolenthousiast, want hij had gehoord dat de baankansen gunstig waren.’’

De begeleider van mijn debatclubje op de middelbare school zei: ’De Süheyla die ik zie tijdens debatten, zie ik niet tijdens een natuur- of biologieles. Ben je echt zeker van fysiotherapie?’ Ik heb me stiekem ingeschreven voor rechten. Dat vond mijn vader niet leuk. Hij was bang voor mijn toekomst, maar hij verbood het niet.’’

Stress

Zekerheid en spaarzaamheid, dat waren de mantra’s uit haar jeugd. Elk dubbeltje van haar vaders kleermakersloon werd drie keer omgedraaid. ,,Ik voelde altijd de stress over geld, ook al probeerden mijn ouders die gesprekken nooit te voeren waar wij bij waren.’’

En nog steeds, nu ze haar eigen salaris heeft, kan haar vader het niet laten. ,,Ik had pas aardbeien gekocht bij de Albert Heijn. Hij bleef er maar over doorgaan dat ze bij een andere supermarkt in de aanbieding zijn. Hoe kon ik dan voor de dure optie gaan?’’

,,En mijn moeder, die heeft maar één missie in haar leven: haar dochters financieel onafhankelijk krijgen. Ze is doodsbenauwd dat we in dezelfde situatie als zij terechtkomen. Ze zat er als een leeuw er bovenop dat ik goed presteerde op school, uitblonk met karate (ze behaalde vier Nederlandse titels en twee Europese, red.) en de Turkse cultuur niet zou loslaten.’’

Achterstand

,,Ik moest qua carrière alles zelf uitvinden. Ik begon op achterstand. Een curriculum vitae maken? Geen idee. Een stage in de advocatuur? Mijn netwerk bestond uit schoonmakers en kleine ondernemers. Ik heb zóveel e-mails gestuurd naar kantoren waarin ik zo ongeveer smeekte om een kans. Meestal kreeg ik geen reactie, mijn blonde vriendinnen wel.’’

,,Toen ik hoorde dat er baankansen ontstonden door de nieuwe Omgevingswet, heb ik dat met beide handen aangegrepen. Dít was mijn kans om mij te onderscheiden. Nog voor mijn afstuderen had ik al een baan bij de gemeente Utrecht. In dat sollicitatiegesprek heb ik alle moeilijk termen die ik kende, genoemd. Ik was het gelukkigste mens ter wereld toen ik werd aangenomen.’’

,,Het eerste jaar heb ik bijna niets gespaard, maar wel veel genoten. Ik gaf mijn zusje schoenen van vijfhonderd euro, nam rijlessen en ben vier keer op vakantie geweest.’’ Maar ook al heeft ze het nu ’gehaald’, toch blijven de zorgen in haar achterhoofd spelen.

,,Mijn ouders wilden aan Nederland en hun Turkse familieleden bewijzen: we doen het goed, we redden het. Die ongerustheid, die bewijsdrang, zit ook in mij. Ik maak me nu al druk over wat ik over vijf jaar zal doen. Het gevoel dat het vanzelf wel goed komt, ken ik niet.’’

Lees ook: Esther, alleenstaande moeder van drie in de bijstand: ’We zijn echt niet zielig, maar pech komt wel veel harder aan zonder buffer’

En: Lees ook: Vluchtelinge Sarah (27) over geldtekort: ’Tegen studiegenoten zeg ik soms maar dat ik druk ben met studeren en daarom niet weg kan. Ik voel me best vaak eenzaam’

En: Cor en Patrick hebben geen rooie rotcent, maar vinden alles online, zelfs de liefde

En: Emma moet van honderd euro per maand rondkomen. ’Ik lig regelmatig te huilen in bed. Hoe moet ik het nú weer gaan redden?

En: Seks verruilen voor een slaapplek, stress en zelfmoordpogingen: (geld)problemen drijven jongeren tot waanzin, ziet hulpverlener Jennifer

En: Ruim een op tien huishoudens op of onder sociaal minimum in Zaanstad en Purmerend

In de afgelopen weken publiceerde deze krant verhalen van mensen die in armoede leven. Daarnaast spraken we verschillende hulpverleners over oplossingen. Vandaag was de laatste aflevering.

Op verzoek van sommige geïnterviewden in deze interviewreeks is de achternaam achterwege gelaten. Ook zijn sommige bewust minder herkenbaar op de foto gezet. Er reageerden meer vrouwen dan mannen op onze interviewverzoeken. Wellicht speelt mee dat (veel) meer vrouwen dan mannen als maatschappelijk hulpverlener werken. Ook lijken vrouwen vaker dan mannen hulp te zoeken.