Premium

Corona en pensioen: ineens is iemand ’weg’

Corona en pensioen: ineens is iemand ’weg’
Marijke Ammerlaan ging haar collega’s toch even gedag zeggen.
© Foto Roel Dijkstra

Een receptie, een borrel of misschien een etentje met het team. Wie met pensioen gaat organiseert meestal een klein feestje om stil te staan bij het afscheid en het einde van het dienstverband. Afzwaaien in tijden van thuiswerken en videovergaderen is een stuk minder feestelijk. En dat hakt er in.

Marijke Ammerlaan werkte 22 jaar als managementassistent bij de GGD. Ze heeft het er moeilijk mee. „In augustus krijg ik AOW, maar omdat ik nog veel verlofdagen had was 19 mei mijn laatste werkdag. Het liefst zou ik persoonlijk afscheid nemen van al mijn collega’s. Normaal gesproken wordt er een soort receptie georganiseerd, maar dat kan nu niet.”

Ze werkt, zoals zovelen, al een tijdje thuis. „We hebben het nu drukker dan ooit, maar door het thuiswerken is communicatie ook lastiger. Dat vind ik wel heel moeilijk hoor.”

De laatste werkdagen ging Ammerlaan toch een paar keer naar kantoor, om haar collega’s nog wel een keer te kunnen zien. „Ik vond het wel spannend, want ik ben astmatisch. Maar stoppen zonder ook maar iets van afscheid te nemen lijkt me heel erg. Dus ik ging nog even gedag zeggen.”

Vreemd

„Het is heel vreemd om niet stil te staan bij het einde van een lange werkende periode”, zegt Frans Hoeke, die voor trainingsbureau Stavoor groepen begeleidt rond hun pensionering. Hij merkt dat veel werkenden die rond deze tijd stoppen, ermee zitten dat ze niet echt op de gebruikelijke en zelf bedachte manier afscheid kunnen nemen van hun collega’s.

„In het begin van de coronacrisis accepteerden mensen wel dat een afscheidsfeestje er niet inzat, we waren allemaal een beetje murw. Maar inmiddels is er wat meer perspectief en merk ik ook dat mensen toch op een bijzondere manier een punt achter hun carrière willen zetten. Sommige van mijn cursisten vinden daar een hele creatieve manier voor. Zo sprak ik een vrouw die aan 85 collega’s en connecties een persoonlijke kaart heeft geschreven, om hen te bedanken voor de samenwerking.”

Ontbijt bezorgen

Het is ook voor werkgevers belangrijk om toch iets te doen om stil te staan bij de pensionering, zegt Hoeke. „Je moet een ritueel hebben om afscheid te kunnen nemen”, legt hij uit. „Een groep werkenden bestelde bijvoorbeeld een ontbijt voor een net gepensioneerde collega, met een foto van het hele team erbij. Zodat hij op zijn eerste vrije dag toch nog met hen wakker werd. Heel origineel. Ook voor de andere collega’s is het belangrijk om iets te doen als een collega na jaren afscheid neemt. Anders is iemand ineens weg en dat is ook heel vreemd.”

Taxichauffeur Jan Peek (66) had ineens een heel abrupt afscheid van zijn werk. „Ik zou eigenlijk tot eind april doorwerken en waarschijnlijk nog diensten draaien als de Grand Prix in Zandvoort zou zijn. Maar half maart was het ineens klaar.”

Tijd om echt afscheid te nemen van collega’s en klanten was er niet. „Er zijn families waar ik al 37 jaar voor rij. Als afscheid hadden we eigenlijk een keer uit eten willen gaan, maar dat lukt nu natuurlijk niet.” Ook de droom om na de pensionering met de camper door Europa te trekken, staat op een laag pitje. „Alles is op de lange baan geschoven. Dit jaar blijven we sowieso in Nederland, ik heb voor de zomermaanden een camping in Friesland besproken. Je moet er niet aan denken dat je ergens in het buitenland zit en het daar weer wekenlang op slot gaat.” Klagen wil Peek echter zeker niet. „Zoveel mensen zitten nu echt in de problemen, daarbij vergeleken stelt dit niks voor. We hebben en prima leven, ook als we het land niet uit mogen.”

Het feit dat ze juist moesten stoppen in een crisissituatie speelt afzwaaiende werknemers ook parten. Manager Hans Hansen, die werkte bij de gemeente Vijfheerenlanden, had op 3 maart zijn laatste werkdag, en kon dus nog net op een normale manier afzwaaien. „Ik had precies een etentje met wat collega’s toen het kabinet bekendmaakte dat we gingen thuiswerken. Er ontstond een crisisachtige sfeer en mijn gezelschap moest snel van alles gaan regelen. En ik ging gewoon naar huis. Heel gek: er is van alles aan de hand, maar je hoeft niet meer te helpen.”

Ook met pensioen?

Ben u ook tijdens de lockdown met pensioen gegaan? Was er nog een afscheidsreceptie of andere vorm van aandacht? Bent u met de stille trom vertrokken? Hebben de collega’s iets ludieks gedaan? Laat het ons weten voor een vervolg op dit verhaal. Mail uw reactie naar bijlageredactie@mediahuis.nl onder vermelding van ’Pensioen’. We ontvangen uw reactie graag voor maandag 25 mei.