Premium

Op zoek naar geluk | Ik ben een stormjager

Op zoek naar geluk | Ik ben een stormjager
Daniëlle van Kaathoven.
© Foto Nel Kleverlaan

Waarom doen mensen wat ze doen? Wat maakt mensen gelukkig? En lukt dat ook? Het zijn die vragen die Nel Kleverlaan zich met enige regelmaat stelt. De Alkmaarse psychologe probeert aan de hand van een serie portretten - die om de week worden geplaatst - het antwoord te achterhalen. Deze week op zoek naar het geluk met Daniëlle van Kaathoven.

„Preventieve zorg is een cadeautje dat je op een later moment uitpakt”, begint ze. Voor haar neus staan twee grote computerschermen op een elektrisch zit-sta bureau. Thuiswerken als je ’digital marketeer’ bent is geen enkel probleem, maar het is natuurlijk veel leuker om je collega’s ’live’ te ontmoeten. De in Noordwijk woonachtige Daniëlle van Kaathoven (39) is verantwoordelijk voor de digitale marketing van een groot farmaceutisch bedrijf en houdt zich bezig met zorgvragen op het gebied van de oncologie en hematologie. Het is een kolfje naar haar hand. „Ik heb echt het gevoel dat ik mensen kan helpen.”

Die behoefte loopt als een rode draad door haar leven. Zo heeft ze lang geprobeerd haar moeder te helpen, die na het overlijden van haar vader steeds verder afgleed. „Ik was 24 jaar en al uit huis, maar kwam terug zodat ze niet alleen was. Ik probeerde van alles voor haar op te lossen. Maar dat werkte niet. Kortgeleden kreeg mijn moeder een waarschijnlijkheidsdiagnose binnen het autistisch spectrum. Gek genoeg geeft dat rust, ik weet nu wat er aan de hand is. Wel maak ik mij continue zorgen, want hoe moet het verder? Ik voel mij erg verantwoordelijk en het frustreert enorm dat ik haar niet kan helpen. Tegelijkertijd weet ik dat ik haar kind ben en niet haar begeleider.”

Na een hele reeks opleidingen en functies bij verschillende bedrijven vraagt ze zich in 2014 af wat ze nou echt met haar leven wil. Een paar maanden later komt ze ernstig ten val. „Zonder de juiste bescherming ging ik samen met een vriendin skeeleren in de duinen. Zoals altijd gingen we hard. Opeens werd ik overvallen door angst. Ik ging onderuit en viel keihard op mijn hoofd. Vanaf dat ogenblik ben ik het kwijt. Mijn vriendin heeft alles moeten regelen, waar ik mij achteraf ontzettend schuldig over voel.”

Ze belandt met een schedelbasisfractuur in het ziekenhuis en er volgt een uitgebreid revalidatieprogramma. „Ik had een halfzijdige gezichtsverlamming, problemen met communiceren en was mijn reuk- en smaakvermogen kwijt. Het was megachaotisch in mijn hoofd, de structuur was volledig zoek.”

Om zichzelf weer op de rit te krijgen, verzint ze projecten. Ze tuiniert, klust, schrijft blogs en begint een website. „Ik ben een stormjager”, zegt ze. „Ik duik er volledig in en kijk hoever ik kan gaan. Bovendien ben ik enorm perfectionistisch en kan ik goed multitasken.’’

,,Dat gaat natuurlijk lang niet altijd goed. Het is hét kenmerk van de huidige generatie. Vooral van vrouwen. We zijn voortdurend bezig om alle ballen in de lucht te houden. We moeten goed zijn op ons werk, goed in het huishouden, een leuke partner zijn, er perfect uitzien en de juiste keuzes maken. En dat zetten we dan ook nog op Instagram.”

Maar hoe vind je de balans? Hoe zorg je ervoor dat je je goed blijft voelen? Door zowel je lichaam als je geest positief te voeden, schrijft ze op haar site. Preventieve zorg dus. En dus is ze bezig met voeding, beweging en vooral heel veel leren. Haar hele leven heeft ze aan sport gedaan en dat doet ze nog steeds. Hardlopen, fietsen, klimmen, bootcamp en yoga, een bezigheid die ze bij voorkeur in de natuur beoefent, want buiten sporten geeft energie. En om anderen te motiveren hetzelfde te doen, maakt ze foto’s.

Door alles wat er is gebeurd, heeft ze ontdekt waar ze goed in is. Dat stemt haar dankbaar en gelukkig. Ze heeft plezier in haar werk, vindt het fijn om kennis te delen en kan beter loslaten.

„Ik heb gemerkt dat je het niet allemaal alleen hoeft te doen en dat jezelf kwetsbaar opstellen geen zwaktebod is maar kracht. Een belangrijke ontdekking als je zo perfectionistisch bent als ik.”