Premium

Heerhugowaardse evacueerde hoogbejaarde ouders uit Benidorm. ’Omdat we door de meest besmettelijke gebieden van Spanje en Frankrijk reden had mijn broer ons verboden naar een toilet te gaan’

Heerhugowaardse evacueerde hoogbejaarde ouders uit Benidorm. ’Omdat we door de meest besmettelijke gebieden van Spanje en Frankrijk reden had mijn broer ons verboden naar een toilet te gaan’
Eindelijk. Aangekomen in Puy de Dome, na een stressvolle autorit van vijftien uur.
© Foto aangeleverd
Puy de Dôme

Een vakantiehuis in de Franse Puy de Dôme is het perfecte toevluchtsoord voor Marian de Wit uit Heerhugowaard en haar hoogbejaarde ouders Joep en Wil de Wit. Zij moesten op 16 maart op stel en sprong vertrekken uit Benidorm, waar Joep en Wil elk jaar overwinteren.

Benidorm zit in de winter vol ouderen; corona zou er een slagveld kunnen aanrichten. Marian prijst zich gelukkig dat ze toevallig bij haar ouders was toen Spanje een lockdown vanwege de coronapandemie afkondigde. ,,Zonder mij hadden ze dit nooit gered. Mijn vader rijdt alleen nog kleine stukjes met de auto. Ik heb in vijftien uur tijd 1150 kilometer met ze gereden. Toen we vertrokken was de grens tussen Spanje en Frankrijk al dicht. Het is allemaal gelukt, maar wat een stress.’’

Marian (68) is kunstenares, oma van 9 kleinkinderen en behept met een avontuurlijke inslag en afkeer van de koude Hollandse winters. In januari was ze met haar twintig jaar oude campertje naar het zuiden gereisd. Haar man, iets minder avontuurlijk, bleef thuis in Heerhugowaard.

Een bezoek aan haar ouders in Benidorm was het eerste reisdoel. Vervolgens reed ze door Spanje naar Portugal. ,,Ik schilder in de open lucht. Als ik een mooi plekje zie, klap ik mijn ezeltje uit en ga ik zitten schilderen.’’

Italië stond ook nog op het programma. Marian was van plan haar schilderijen af te leveren bij een galerie in een dorpje vlakbij Siena. ,,Daar zou ik een expositie hebben.’’ Het liep allemaal anders. De grens met Italië ging dicht. Marian was 7 maart weer in Benidorm en wilde na een week weer dieper Spanje in. Juist toen begon de situatie in Spanje steeds nijpender te worden. De noodtoestand werd afgekondigd, niemand mocht meer de straat op. Spanjaarden hielden zich er keurig aan, merkte Marian. ,,Alleen de Britse toeristen in Benidorm bleven zich volgieten met bier, roepend dat er niets aan de hand was.’’

Op 16 maart kreeg Marian het verzoek van het hotel om zo snel mogelijk te vertrekken. Maar waar naartoe? Vliegen werd afgeraden. De Spaanse vliegvelden stroomden vol. ,,Allemaal mensen dicht op elkaar, ze sliepen er zelfs. Dat werden broeinesten waar je makkelijk besmet zou kunnen raken.’’

,,Mijn Franse schoonzus bood de oplossing. Zij verhuurt huisjes in de Puy de Dôme, waar we naartoe konden. Mijn vader had zijn eigen auto naar Benidorm laten vervoeren. We besloten met zijn auto te rijden, mijn campertje kon worden teruggestuurd naar Nederland. Dat lukte op het nippertje via de Spaanse tak van de vervoerder. Vanuit Nederland wilden ze het al niet meer doen.’’

Het appartement dat Joep en Wil voor een half jaar huurden, moest halsoverkop helemaal leeggehaald. Spullen moesten in de opslag van het hotel, mee naar Frankrijk of in de camper mee naar Nederland. ,,We hebben ons uit de naad gewerkt om alles te sorteren en in plastic zakken te doen. Het was een enorme stress. Mijn vaders geheugen is heel slecht, waardoor hij erg onzeker is en snel begint te schreeuwen en ruzie te maken. Er waren telkens misverstanden.’’

Op 17 maart, de dag dat ze zouden vertrekken, werd per direct de grens tussen Frankrijk en Spanje gesloten. Marians broer vulde een document in met hun persoonsgegevens om ze toch de grens over te krijgen. Ze aten de laatste restjes uit de vriezer en gingen die dag om 14 uur op pad, na nog een flinke strijd over wie er zou rijden. Haar vader wilde dat beslist zelf doen, dat leek Marian helemaal geen goed idee.

,,Het werd een rit van 15 uur in een overvolle auto. Hoe ik het volgehouden heb begrijp ik nog steeds niet. Als ik zelf op reis ben met mijn bus rij ik maximaal 300 kilometer op een dag. Om de twee of drie uur stopten we even. Omdat we door de meest besmettelijke gebieden van Spanje en Frankrijk reden had mijn broer ons verboden naar een toilet te gaan. Mijn moeder heeft gelukkig een klein yoghurt-emmertje waar wij tweeën ons plasje in konden doen. Bij de grens ging het goed. Aan de andere kant stond al allemaal douane en politie, maar wij konden zo doorrijden. Ik ben wakker gebleven door constant op iets te kauwen of op dropjes te zuigen en hard mee te zingen met de radio. Het was zwaar, maar het lukte. Uiteindelijk kwamen we om vijf uur ’s ochtends aan.’’

Ook in Frankrijk gelden allerlei beperkende maatregelen. Niemand mag zonder document de straat op. Haar broer regelt online boodschappen, maar de eerste vijf dagen moesten ze zien door te komen met wat ze hadden meegenomen uit Spanje. ,,In het begin waren we alle drie moe en prikkelbaar. Mijn vader vroeg veel aandacht. Mijn moeder is normaal heel pittig maar was erg uit balans. Ze had oorsuizingen en viel soms bijna om als ze ergens van schrok.’’

Inmiddels zijn ze weer wat op verhaal gekomen. ,,We zouden nergens beter kunnen zitten dan hier’’, beseft Marian. ,,Het is een prima huisje en veel eigen grond waar we ons vrij op kunnen bewegen. Ik heb mijn schilderspullen mee. Ik ga er vanuit dat we hier nog wel een week of zes zitten. We maken er maar het best van. Maar ik heb wel af en toe het gevoel in een film te spelen waar ik eigenlijk niet in wil mee spelen.’’