Premium

Voor een glimlach op het gezicht van de ouderen; Alkmaarse accordeoniste Yolanda Klingeler laat haar liedjes via een filmpje klinken in het verzorgingshuis [video]

Voor een glimlach op het gezicht van de ouderen; Alkmaarse accordeoniste Yolanda Klingeler laat haar liedjes via een filmpje klinken in het verzorgingshuis [video]
Alkmaar

De verzorgingshuizen zitten sinds vrijdag vanwege corona compleet op slot. Alkmaarse Yolanda Klingeler (54) wist even niet wat te doen. Wekelijks maakt ze ouderen in Alkmaar en omgeving blij met haar accordeonoptredens. Ze mag niet naar binnen, dus wat nu?

De oplossing was simpel. Yolanda pakt haar mobieltje en start het filmpje dat haar zoon Hielke maakte, terwijl ze muziek maakt. Yolanda’s complete ’ouderenrepertoire’ komt voorbij. Sarie Marijs, Droomland, Hava Nagila en ’t Kleine Café. ,,Ik stuur nu het filmpje naar het personeel. Zij spelen ze af bij de ouderen. Dan kunnen ze toch meezingen.’’

Aangeraakt

Want dat is wat er gebeurt als Yolanda optreedt. Demente ouderen zitten vaak helemaal in zichzelf gekeerd in hun stoel. Maar zodra Yolanda aan haar accordeon trekt, worden ze aangeraakt door de liedjes die ze van vroeger kennen. Het tovert een glimlach op hun gezicht. Ze zingen mee. ,,Zo’n heel zaaltje leeft op. Dat is geweldig om te zien.’’

Yolanda doet de beweging na die de ouderen maken bij het refrein van Hava Nagila. Handen in de lucht, draaiend met de polsen: Uru achim, belev samehehe-ach. ,,Dat lied kennen ze allemaal.’’

Rots

Hond Tjibbe komt ook even in beeld. Zoals hij altijd aan haar voeten ligt tijdens de optredens. Haar rots in de branding. Tjibbe is niet zomaar een hond, maar een hulphond.

Voor een glimlach op het gezicht van de ouderen; Alkmaarse accordeoniste Yolanda Klingeler laat haar liedjes via een filmpje klinken in het verzorgingshuis [video]
Yolanda Klingeler: ,,Tjibbe werkt voor mij beter dan welke therapie ook.’’

,,Ik heb PTSS door seksueel misbruik dat ik als kind moest meemaken. Toen ik ouder werd, werd ik steeds angstiger. Ik durfde helemaal niets meer. Mijn kinderen moesten zelfs met me mee als ik boodschappen ging doen. Maar door Tjibbe is dat veranderd. Hij geeft me zelfvertrouwen. Ik durf nu allemaal dingen die ik vroeger nooit zou hebben gedaan. Zoals die optredens bij de ouderen. En ik ga straks ook weer op straat spelen, met Tjibbe. Ik heb het al een paar keer gedaan, in september en oktober. Daarna werd het weer te slecht.’’

Natuurtalent

Als muzikant is Yolanda een natuurtalent. Een jaartje pianoles had ze vroeger, meer niet. De accordeon leerde ze zichzelf aan. ,,Ik speel op gehoor. Noten lezen kan ik niet zo goed. En dat is ook prettiger, want als je de hele tijd naar de muziek moet kijken, dan heb je geen contact met je publiek.’’

Tjibbe’s kwaliteit is dat hij altijd rustig blijft. ,,Daar is hij op getraind. Hij kan overal mee, hij gaat liggen en je hoort hem niet. Hij gaat zelfs mee naar het zwembad als ik baantjes ga trekken. Dan ligt hij op de rand.’’

Filmpje

Nu we door de coronacrisis allemaal thuis moeten zitten, speelt Yolanda in de voortuin om haar buren op te vrolijken. ,,Erg leuk was dat. Kinderen kwamen naar buiten. Buren zongen mee.’’ En ze schoot te hulp bij de thuislessen die haar dochter Mirte maakte voor haar groep 7. ,,Ik speelde Hoofd, schouders, knie en teen. Daar maakte Mirte een filmpje van voor haar thuisles.’’

Voor een glimlach op het gezicht van de ouderen; Alkmaarse accordeoniste Yolanda Klingeler laat haar liedjes via een filmpje klinken in het verzorgingshuis [video]
,,Zo’n heel zaaltje leeft op. Dat is geweldig om te zien.’’

,,Het is allemaal erg, die corona, maar we moeten er doorheen. Ik probeer te doen wat ik kan: mensen blij maken. Ik vind dat het ook positieve kanten heeft. Er is meer begrip voor elkaar. We hebben geklapt voor de mensen in de zorg. Dat vond ik zo mooi. Hier vlakbij in de flats stonden de mensen op de galerij. Ik hoop dat als de corona over is, dat er dan iets is veranderd. Dat de mensen dan nog steeds meer tijd hebben voor elkaar.’’

Lieveheersbeestje

Mensen blij maken is Yolanda’s missie. Ze maakt lieveheersbeestjes van grote kiezelstenen die ze uitdeelt op bijeenkomsten van slachtoffers voor seksueel misbruik. ,,Dan zeg ik: jij kan wel wat geluk gebruiken. En dan geef ik zo’n lieveheersbeestje.’’

Ook als Levend Boek praat Yolanda over haar ervaringen als slachtoffer van misbruik. Human Library (oftewel de bibliotheek van mensen) is een project van de bibliotheken in Nederland, waarbij lezers in gesprek kunnen gaan met mensen die een bijzonder verhaal hebben. ,,Mensen kunnen kiezen met wie ze willen praten: bijvoorbeeld iemand die transgender is, een verslaafde, een moslima die helemaal gesluierd is of iemand die van onder tot boven vol tatoeages zit.’’

Heftig

,,Bij mij staat: misbruikt. Het is wel heftig, maar zo is het nu eenmaal. Ik ga als Levend Boek naar bibliotheken door het hele land. Een keer had ik een gesprek met een man van een jaar of vijftig. Hij kreeg tranen in de ogen van mijn verhaal. Hij vertelde dat hij het ook had meegemaakt en dat het nu de eerste keer was dat hij erover sprak. Dat vind ik echt heel bijzonder, dat ik door mijn openheid mensen kan helpen. Als ik dan in de trein terug naar huis rij, dan voel ik me zo sterk. Het geeft me kracht dat ik dit kan doen.’’

Avontuur

Yolanda weet het zeker: zonder Tjibbe was ze nooit zover geweest. Haar muziek was haar huiskamer niet uitgekomen. Haar heftige jeugdervaringen had ze nooit kunnen delen met anderen. ,,Tjibbe werkt voor mij beter dan welke therapie ook.’’

En dan vertelt ze enthousiast over het avontuur dat ze samen hebben beleefd: de fietsreis van Maastricht naar Alkmaar. ,,Ik durfde nog niet eens naar de stad te fietsen. En ik zei tegen de mensen om me heen: ik ga met de fiets van Maastricht naar Alkmaar. Dus toen moest ik wel.’’

Kleren

Het lukte en het was prachtig. Tjibbe zat in het fietskarretje, waar naast haar kleren ook nog een kleine accordeon in paste. In zes dagen tijd fietste Yolanda naar huis. Ze logeerden bij particulieren via ’Vrienden van de Fiets’. Onderweg belde ze aan bij een zorginstelling in Geldrop, waar ze een spontaan concert gaf voor de ouderen.

Stralend: ,,Ze vroegen of ik niet vaker kon komen. Of ik niet daar naartoe kon verhuizen, want ze hadden er zo van genoten.’’ Voor deze zomer heeft ze weer een plan. ,,Dan ga ik met de trein naar Brussel en fiets ik naar huis.’’