Bastiaan Kroeger startte vorig jaar met BC High Scorel: ’Als het blijft zoals het nu is, is het ook goed’

Bastiaan Kroeger startte vorig jaar met BC High Scorel: ’Als het blijft zoals het nu is, is het ook goed’
BC High Scorel, met tweede van links Bastiaan Kroeger.
© Foto Martin de Haan
Schoorl

Alweer lang geleden, toen de basketbalsport een hausse beleefde in de jaren tachtig, werd er ook in Schoorl een vereniging opgericht. Maar zoals veel dorpsclubs verdween die ook weer snel. Inmiddels is de sport weer terug in het duindorp. Vorig jaar nam Bastiaan Kroeger het initiatief tot de oprichting van BC High Scorel.

,,Ik ben drie jaar geleden vanuit Amsterdam naar Schoorl verhuisd”, vertelt hij. Als actief basketballer was hij redelijk op de hoogte van de verenigingen in regio en besloot eens bij Alkmaar Guardians aan te kloppen. ,,Ik hoopte daar in een vriendenteam te kunnen spelen, maar daar was een wachtlijst en om als vijftiende of zestiende daarvoor in aanmerking te komen, zag ik niet zo zitten.” Bovendien was het voor de 41-jarige scenarioschrijver ook geen must om nog competitie te spelen. ,,Dus ik dacht: Ik maak een advertentie met een oproep. En die is geplaatst in het voormalige huis-en-huis-blad. Geen idee of dat wat op zou leveren, want misschien was ik wel de enige die behoefte had aan basketbal hier in Schoorl.”

Dat laatste bleek niet het geval. ,,Langzaam druppelde het binnen. En van alles wat: man, vrouw, jong, oud, met ervaring en zonder ervaring. Heel mooi om te merken dat ik er niet alleen in stond.”

Voor heel weinig geld kon Kroeger een sportzaal huren aan de Bovenweg. Niet de meest ideale accommodatie zo bleek. ,,Het is een beetje behelpen, maar je moet het doen met wat voorhanden is.”

De diversiteit van de groep is misschien nog wel een grotere uitdaging. ,,Mensen komen er met een verschillende insteek en er zijn flinke fysieke en mentale verschillen. Zo is er ook een jongen van veertien bij. Daar heb ik wel even over getwijfeld, maar uiteindelijk is besloten hem maar gewoon toe te laten. Als kind speelde ik bij een klein clubje in Olst (Overijssel) en moest op mijn veertiende ook al meedoen bij de senioren. Dat kwam uiteindelijk ook goed. Maar de groep is dus heel divers: twee broers, een oud-zaalvoetbalster, een echtpaar. En van twintigers tot vijftigers. Wat in ieder geval mooi is, en een groot verschil met wat ik in Amsterdam van studentenclubs gewend was, is de trouw. Iedereen is er altijd. Maar het blijft maatwerk. Je moet vooral ook zorgen dat blessures uitblijven.”

De aanwas gaat langzaam maar gestaag. Bij de eerste training bestond de groep uit zes mensen, inmiddels zijn er vijftien basketballers. ,,Met mond-tot-mondreclame zijn er gaandeweg mensen bij gekomen. Het is een klein inktvlekje geworden.”

Bij de trainingen stelt Kroeger ook de eigen inbreng van zijn ’pupillen’ op prijs. ,,Ik heb nooit de ambitie gehad om docent te worden en grijp nu vooral terug op de oefeningen uit mijn eigen jeugd. Maar als je iedereen er bij betrekt, wordt het meer een collectief iets.”

Naar waar dat uiteindelijk tot leidt, is afwachten. Voorlopig liggen de activiteiten stil. ,,Het zou kunnen dat het nog groter wordt en dat we uitgroeien tot een vereniging. Ik weet niet of dat haalbaar is, maar het zou bijvoorbeeld al mooi zijn als de fanatiekere spelers aan 3x3 toernooien mee kunnen doen. En als het blijft zoals het nu is, een goede sociale ontmoetingsplek, is het ook goed.”

Net binnen