Premium

Bergense kunstenaar Pauline Bakker slaat rigoureus andere weg in. ’Ik heb een soort vondst gedaan’

Bergense kunstenaar Pauline Bakker slaat rigoureus andere weg in. ’Ik heb een soort vondst gedaan’
Pauline Bakker tussen haar werk. ,,Ik zie mezelf hierin terug, net zoals ik mezelf in mijn schilderijen herkende.’’
© Foto’s Erna Faust
Bergen

Wie haar al langer volgt, wie haar kent van die typische, verstilde Edward Hopper-achtige schilderijen, zal het wellicht ervaren als een schok. Pauline Bakker (53) is iets heel anders gaan doen. Kunst, dat wel, maar dan in een héél andere vorm.

Haar atelier in Bergen (Leo Gestelweg 5) werd voorheen gedomineerd door ezels, belast met schilderijen. Tegen de wand hangen nu haar nieuwe werken. Het zijn strakke, De Stijl-achtige ornamenten van hout of MDF (Medium-Density Fibreboard, oftewel geperst board) in hoofdzakelijk gedekte kleuren (zwart, wit, geel, blauw). Hier en daar keramieken miniatuurdieren, -vrouwen, -mannen. In enkele van die werkjes zijn toch nog wat kleine schilderijtjes verwerkt.

Afgelopen Kunst10Daagse toonde je al werk dat de indruk wekte dat je een andere weg aan het inslaan was. Wat is er gebeurd?

„Al twee jaar had ik het gevoel dat ik stagneerde. Ik betrapte mezelf erop dat ik telkens terugviel op bepaalde handigheidjes. Ik wilde niet dat wat ik deed een maniertje zou worden. Het is in dit vak heel belangrijk dat je jezelf blijft ontwikkelen. Ook om lenig, creatief en enthousiast te blijven.”

„Enthousiasme is het allerfijnste van een scheppend beroep. Je hebt het lang niet altijd dat je zo enthousiast bent over iets waarmee je bezig bent, dat je ’s nachts om vier uur opstaat om verder te gaan. Dat was nu.”

Mondriaan

„Ik hou heel erg van de stijl van Mondriaan. En dat hij alles losliet dat veilig was. Daar had ik zo’n bewondering voor. Ik heb dat altijd heel graag gewild. Ik dacht: ’Wat lijkt me het geweldig als me dat nog eens zou overkomen’. Maar dat kun je niet afdwingen.”

Dwalen

„Ik ben gaan experimenteren met allerlei materialen, ook met keramiek. Ik ben gaan spelen in mijn atelier, zonder het gevoel van ’Het móet nu gaan lukken’. Dat is het moeilijkste, het gevoel loslaten dat het móet lukken. Het is eigenlijk gewoon dwalen, door dat dwalen vind je een nieuwe weg. Het fijne is dat ik niet meer de hele dag achter de ezel zit. Ik doe nu allerlei verschillende dingen, dat is zo heerlijk. Ik ben nu zo los van wat ik lang heb gedaan, dat ik zelfs een abstract werk heb gemaakt.”

„Het is echt leuk, composities maken met bepaalde vlakken, met keramieke vormen als een zachte toevoeging op die harde, rechte lijnen. Ik zie mezelf hierin terug, net zoals ik mezelf in mij schilderijen herkende. Mijn werk is nog steeds gestyleerd, het verstilde zit er ook nog steeds in. Het is alleen nu driedimensionaal. Het zijn kleine vertellinkjes, beetje stripachtig. Ik heb altijd heel veel verhaaltjes te vertellen. Alleen, ik ga ze er nooit bij vertellen. Het is veel leuker dat mensen hun eigen verhaal erop loslaten.”

Nu denkt de Nederlander graag in vakjes, in de kunstwereld al helemaal. In welke stroming pas jij?

„Er is momenteel veel diversiteit in de kunst. Noem het diversionisme. Je ziet het ook in de architectuur, je ziet het in de mode. Op een bepaalde manier pas ik daar goed in. Het combineren van allerlei dingen, wat ik nu doe, is volgens mij wel uniek. Ik heb het gevoel dat ik een soort vondst heb gedaan.”

Ben je onzeker over de reacties?

„Ik wil dit al zo lang zo heel erg graag. Ik ben zo blij dat het ei eindelijk is gelegd. Het is overigens niet zo dat ik de hele schilderkunst aan de wilgen heb gehangen; ik combineer die nu met andere gestileerde vormgeving. Het is in ontwikkeling, dus heb ik geen idee hoe het over paar jaar is. Het is spannend. Ik ben niet zo’n durfal en ik ben beroepskunstenaar, ik moet toch werk verkopen.”

Net binnen