Premium

Cold brew, koude koffie waar Chris Veldt in Australië verliefd op werd

Cold brew, koude koffie waar Chris Veldt in Australië verliefd op werd
Chris Veldt met een glas cold brew: ,,De voorbereiding heeft me anderhalf jaar gekost.’’
© Foto Heleen Vink

Koude koffie? Dat bestaat toch al onder de naam ijskoffie? Of frappé, zoals ze het in Griekenland noemen? Chris Veldt uit Castricum introduceert onder de naam Spotter Coffee ’cold brew’. Door hem zelf gebrouwen koffie zoals ze het graag in Australië drinken.

Bij cold brew, koude gebrouwen koffie, rusten de gemalen koffiebonen twaalf tot vierentwintig uur in water. De smaak verandert daardoor aanzienlijk. De koffie wordt koud ’gezet’. „IJskoffie is afgekoelde warme koffie. Dat smaakt heel anders dan cold brew. Door het koud te produceren krijgt de koffie een heel andere smaak”, zegt Chris Veldt. „Het wordt iets zoeter, iets milder, iets voller. Heel erg lekker. Althans, dat vind ik. Ik kwam er mee in aanraking toen ik op reis was in Australië. Ik was toen verhuizer. In de laatste maand voor ik naar Nederland zou terugkeren kwam ik bij een klant die zelf cold brew maakte in zijn garage. Hij had gekoelde vaten vol met die koffie staan. Hij vroeg of ik wat wilde. Ik dacht: ’Koude koffie, dat kan niks zijn’. Maar het was heet, veertig graden in Sydney. Dus ik wilde wel wat kouds. Ik nam een slok, en was meteen verliefd. Waanzinnig, wat lekker! Dat wilde ik in Nederland ook.”

Bekend

Cold brew kun je mixen. Met melk, met slagroom, met sterke drank. Met alles waarmee je andere koffiesoorten ook kunt aanvullen. Maar je kunt het net zo makkelijk zo drinken. Veldt: ,,In Australië, in grote delen van Amerika en Azië is het een bekend drankje. Als ik in Amsterdam sta om het te promoten, komen Australische en Amerikaanse toeristen naar me toe en zeggen: ’Ha lekker, cold brew, doe maar een flesje’. Ze hebben er geen vragen over, maar drinken het zo op. Europeanen kennen het niet goed. Maar ik volg het onderwerp natuurlijk op de voet in de media; het wordt ook hier steeds bekender.’’

Supermarkt

Veldt is al benaderd door een supermarktketen. ,,Ze hadden belangstelling en dat is natuurlijk geweldig. Voor mij is het vooral de bevestiging dat ik op de goede weg ben. Dat er blijkbaar een markt voor is. Maar de productie op zo’n grote schaal kan ik nu nog niet aan. Het is bovendien de vraag of ik wel wíl verkopen aan een supermarkt. Ik wil iets bijzonders maken, meer iets voor exclusieve koffietentjes. Ik heb al een aantal verkooppunten. Ik praat nu met een andere partij, die voor mij de distributie kan overnemen. Dan kan ik mij helemaal richten op de productie en op de ontwikkeling van nieuwe smaken.’’

Hij heeft nu twee soorten. In het flesje met het blauwe etiket zit de reguliere cold brew, in de flesjes met oranje etiket is karamel toegevoegd. Hardop denkend: ,,Maar misschien stop ik wel met de toevoegingen. Ik wil me vooral richten op verschillen in smaak door te variëren in de bemaling en in verschillende bonen die allemaal een andere touch aan de koffie geven. Braziliaanse bonen hebben bijvoorbeeld een totaal ander karakter dan bonen uit Ethiopië. En dan heb je per land weer regionale verschillen. Het is net als met wijn en wijndruiven. Alles - de smaak, de kwaliteit - hangt samen met het klimaat, de hoogte et cetera et cetera.’’

Ondernemers

In de familie van Chris Veldt wemelt het van de ondernemers. Zijn broer heeft een autogarage, vader heeft een transportbedrijf. Zelf droomt hij al van jongs af van ondernemen. Ideeën komen en gaan. ,,Zo heb ik een tijd nagedacht over ruitenwissers. Een verouderd concept, van die rubberen dingen die piepend over je voorruit gaan. Ik ben me er in gaan verdiepen. Blijkt natuurlijk dat er al veel onderzoek naar is gedaan. In straalvliegtuigen bijvoorbeeld maken ze gebruik van trillingen om het water van de ruiten te verwijderen. Voor mij bleef het bij een ideetje. Maar het geeft maar aan dat ik altijd op zoek ben naar dingen waar ik zelf nieuwsgierig naar ben.’’

Fysiotherapiepraktijk

Na het Jac. P. Thijsse College ging de sportieve Castricummer naar het CIOS. Hij ging aan het werk in een fysiotherapiepraktijk. Dat ging zo goed dat hij het aanbod kreeg om de fitnessafdeling te gaan runnen. Maar hij sloeg het aanbod af. Loondienst is niet echt iets voor hem. En hij wilde eerst Australië zien.

Inmiddels woont hij weer in Nederland. Vanuit zijn bovenwoning aan de Dorpsstraat in Castricum werkt hij aan zijn droom. In een klein kamertje, nauwelijks twee bij drie meter, brouwt hij zijn Australische koffie. Een paar bescheiden machines en een koelkast om de spullen in op te slaan. Hij denkt aan het huren van een grotere ruimte voor een hogere productie. Hij heeft al veel bureaucratische hobbels - de Nederlandse Voedsel- en Warenautoriteit, de Europese Commissie - moeten overwinnen om de koffie überhaupt te mogen maken. Lachend: ,,De voorbereiding heeft me anderhalf jaar gekost. Ik ben alleen maar gemotiveerder geraakt om er een succes van te maken. Nu is het echt begonnen.’’

www.spottercoffee.nl