Leerkrachten steken handen uit de mouwen in Verzorgingshuis Agnes in Egmond aan Zee: ’Aan adviezen heb je niks, er zijn handen nodig’

Leerkrachten steken handen uit de mouwen in Verzorgingshuis Agnes in Egmond aan Zee: ’Aan adviezen heb je niks, er zijn handen nodig’
Leerkracht Elles van Vuuren van obs de Driemaster gaat rond met de koffiepot in Verzorgingshuis Agnes. Rechts zit mevrouw Neelie Smit-Keijzer.
© jjfoto.nl/Vincent de Vries
Egmond aan Zee

Bingo in Verzorgingshuis Agnes in Egmond aan Zee. Het team van de Driemaster schenkt koffie, deelt brokken ontbijtkoek uit en schuift aan bij een van de tafels.

Zoveel mensen hier? Verbaasd lachend kijken de bewoners van Verzorgingshuis Agnes naar de extra handen (negen in totaal) die donderdagochtend 30 januari zijn komen aanwaaien om te helpen. Door de speakers knalt de stem van de spelleidster: ,,57, 89, 1.” Het gaat langzaam. Hè hè, even rust. Niemand die een vinger opsteekt: ’Juf!’.

Niemand die vol ongeduld op z’n stoel zit te wippen. Hier alleen beverige handen die naar de koffie reiken. Het stormt in het onderwijs, maar deze leerkrachten zeilden niet mee de straat op.

Deze leerkrachten streken neer tussen de ouderen die naar hun mening ook te kort worden gedaan door de ’heren in grijze pakken in Den Haag’ die besluiten nemen die de non-profit sector diep, diep, diep in de ziel treffen. Beslissingen die ouderen en zwakkeren direct raken. En de werknemers afnemen waarvoor ze zijn opgeleid: het zorgen voor, het (vooruit) helpen. Administratief werk? Liefst zo min mogelijk.

Papierwerk

Maar in de twintig jaar dat leerkracht Edwin de Groot op de Driemaster werkt, zag hij het papierwerk groeien. Je hebt het leerlingenvolgsysteem, de toetsen. Voor elk kind moet er een plan geschreven worden.

,,Elke scheet die je laat moet je verantwoorden”, valt Elles van Vuuren haar collega bij. De werkdruk neemt maar toe. Volgens de leerkrachten haken daarom veel beginnelingen snel weer af. De klassen zijn te groot, zeggen de leerkrachten.

De oude mevrouw Smit valt in: ,,Weet u wel met hoeveel kinderen ik vroeger in de klas zat?” Ze is er niet minder van geworden, vindt ze. Ze heeft het geschopt tot hoofd van de huishouding van Duinendal in Bloemendaal. En ja, in haar tijd waren er ook kinderen met adhd, kinderen met asperger, kinderen met dyslexie. Kortom, kinderen met een gebruiksaanwijzing.

Doorgeschoten

Leerkracht Marloes Willems: ,,Vroeger liet je bepaalde kinderen even naar de bakker lopen om een broodje te halen, maar dat kan niet meer, dat wordt niet meer geaccepteerd.”

Ging het helemaal niet, dan gingen ze naar een school voor leer- en opvoedingsmoeilijkheden (lom). ,,Dat gebeurde misschien wel wat te snel. Maar nu zijn we doorgeschoten naar de andere kant en is het heel moeilijk om een kind op het speciaal onderwijs te krijgen”, zegt Willems.

De leerkrachten krijgen wel hulp. ,,We krijgen advies hoe om te gaan met adhd. Die kinderen moeten we structuur bieden. We krijgen advies over hoe de stof te verrijken voor hoogbegaafden. Maar we hebben niks aan adviezen. Na tien jaar voor de klas zijn dat dingen die we wel weten. We hebben handen nodig die wat extra aandacht aan bepaalde kinderen kunnen geven”, zegt Van Vuuren.

Daarom laten ze in het verzorgingshuis zien hoe hulp eruit moet zien: werken. Ondertussen ’moet’ ieder kind tegenwoordig naar het vwo. Willems: ,,We moeten vogels leren zwemmen en vissen leren vliegen.”

Geen vwo-advies? Dan komen ouders verhaal halen. De Groot heeft het zelf niet meegemaakt, maar hij kent de verhalen. Hij zegt dat van kinderen prinsjes en prinsesjes worden gemaakt. Van Vuuren, die voor de herfstvakantie nog in Amsterdam werkte, vindt de eisen van ouders hier in Egmond aan Zee wel normaler dan die van de ouders in Amsterdam.

,,Het allerbelangrijkste is nog niet gezegd”, meent zij. ,,In Nederland had iedereen altijd gelijke kansen. Maar dat verdwijnt door het beleid van de liberale regering. Mensen met geld kunnen bijlessen kopen. Je ziet het aantal particuliere scholen snel toenemen, terwijl in achterstandswijken, in Amsterdam-West en de Bijlmer, gaten vallen. Dat steekt.”

De verwachting is dat dat straks in heel Nederland zo zal zijn. Het tekort aan docenten wordt groter. Als alle parttimers fulltime zouden gaan werken, zoals in de tijd van mevrouw Smit, dan zou het probleem misschien wel zijn opgelost. De parttime werkende Van Vuuren wil, met het oog op haar kinderen, niet meer uren.

Willems vindt dat het hele stelsel op de schop moet, de Pabo incluis. Wat? Dit hele team vindt dat het systeem anders moet. De Groot: ,,Wij willen zelf keuzes kunnen maken en niet overrompeld worden door alles wat moet.” De oude mevrouw Smit bezocht vroeger de Rijksleerschool in Haarlem. Misschien is dat wat?

Het laatste nieuws.