Premium

Nieuwe Hendrik Groen is overtuigender

Twee hoog boven alles uittorenende, majestueuze engelenvleugels domineren het podium. Teken van de hemelvaart die ouderen binnenkort wacht? Of symbool van vreedzaamheid en verzoening met het onvermijdelijke? Hoe dan ook, als beeld werkt het. Ook de rest van het toneelbeeld in ’Hendrik Groen, zolang er leven is’ is minder realistisch dan in de eerste Hendrik Groenvoorstelling en daardoor overtuigender geworden.

Die vorige ’Hendrik Groen’ uit 2017 (’Pogingen iets van het leven te maken’) was lief, maar er viel best veel op aan te merken. Kennelijk heeft regisseur Gijs de Lange goed naar die kritiek geluisterd, Want deze nieuwe Groen is stukken beter. Er wordt veel meer gebruikgemaakt van de dramatische mogelijkheden die theater biedt boven een boek en zo ontstaat een extra laag.

Abstracter toneelbeeld

Dat is mede te danken aan decorontwerper Ascon de Nijs die voor een wat abstracter toneelbeeld koos. Niet langer een realistisch nagebootst zaaltje in een bejaardenhuis, maar een vierkant van half-doorzichtige gordijnen waarachter zich onder de juiste belichting van alles afspeelt. Het steeds wisselende, plaatselijke koor dat elke avond de voorstelling opluistert, is nu beter geïntegreerd in het verhaal.

De acteurs zijn grotendeels dezelfde als in de eerste Hendrik Groenvoorstelling.

Alleen de rol van Grietje de Boer wordt nu gespeeld door Dieuwertje Dir en dat is een heel groot pluspunt. Zij maakt zichtbaar wat de keus voor jonge acteurs in de rol van ouderen kan toevoegen: in haar toenemende dementie herinnert Grietje zich hoe zij vroeger, toen geen lichamelijke ongemakken haar nog beperkten, danste en zong en dat levert, mede dankzij de sterke stem van Dir, enkele mooie momenten op.

Ironische distantie

Mike Weert als Evert en Rufus Wegeman als Edward zijn wel dezelfden gebleven, maar spelen nu iets minder in overdrive en dat komt hun interpretatie ten goede. En Beau Schneider is net als in deel één weer een mooie Hendrik Groen, die het gedoe om hem heen bekijkt met ironische distantie.

Britte Lagcher keert terug als de geest van Eefje (en zingt in die rol enkele hartverscheurend mooie liedfragmenten), maar speelt ook de rol van Eugenie, een nieuwe bewoonster. Iets minder geschmier zou dit personage ten goede komen, het wordt nu een wel erg bont, karikaturaal personage. Vooral de scène van de bonte avond is helaas pure lach-of-ik-schiet-horror, pardon: -humor waar elke subtiliteit ver te zoeken is.

Tussendoor worden ook weer enkele kritische noten over de ouderenzorg gekraakt. Verzorgingshuizen die sluiten, ouderen die min of meer aangezet worden tot euthanasie, het verdriet als je zelf nog merkt dat je dementeert, regelgeving die ouderen als kleuters behandelt.

Recensie

’Hendrik Groen - Zolang er leven is’. Bijgewoond op 7 januari in de Schouwburg te Haarlem. Nog te zien in o.m.: Schouwburg, IJmuiden (21/1); Cool, Heerhugowaard (24/1); Het Park, Hoorn (4/2); de Purmaryn, Purmerend (7/2); Kennemer Theater, Beverwijk (22/2); Figi, Zeist (26/2); Delamar, Amsterdam (6 t/m 8/3); Schouwburg, Leiden (17/3); De Vest, Alkmaar (28/3); Zaantheater, Zaandam (19/4). www.bostheaterproducties.nl