Verzetsheld Wim Blank (101) overleden: ’De liefde die hij had voor mensen sprak mij enorm aan’ [video + update]

Wim Blank in 2018 tijdens de viering van zijn honderdste verjaardag
© Foto: Pascal Fielmich
Zaandam

De Wormerveerse verzetsheld Wim Blank is vrijdag op 101-jarige leeftijd overleden in zorgcentrum Mennistenerf in Zaandam.

Blank (22-07-1918) was een van de laatste nog levende Zaanse verzetshelden. Hij was te zien in het tv-programma 'Andere tijden' en trad op als getuige, raadgever en figurant in het Zaanse documentaireproject 'Monumenten spreken'. Daarnaast was hij erelid van voetbalclub ZFC (nu FC Zaandam), lid van verdienste van de KNVB, drager van een Verzetsherdenkingskruis en ontvanger van een lintje.

Zijn familie omschreef hem vorig jaar, in aanloop naar zijn honderdste verjaardag, als een lieve, aardige, gezellige, maar ook koppige, eigenwijze en ongeduldige man. Lees ook deze reportage over hem, die vorig jaar in het Noordhollands Dagblad verscheen.

’Bescheiden en benaderbaar’

,,Hij was opvallend bescheiden en benaderbaar’’, zegt Erik Schaap (58). Hij kende Blank van het project ’Monumenten spreken’. ,,Op latere leeftijd is hij gaan praten over wat hij heeft meegemaakt in de oorlog, maar nooit opschepperig. Hij wilde wilde zijn ervaringen overdragen.’’

,,Zijn vrouw was Joods. Een groot gedeelte van haar familie overleefde de oorlog niet. Daarom vond Wim het zo belangrijk om over tolerantie en begrip te praten. Hij had het beste voor met de samenleving.’’

,,En het was inderdaad een koppige man, had een duidelijk eigen wil. Hij liep bijvoorbeeld tot op hoge leeftijd in het centrum van Zaandam. Eigenlijk kon hij niet zonder rollator, maar als het even kon, ging hij toch zonder op pad. Dan was hij toch weer die trotse man van vroeger.’’

Knokploeg

Blank was tijdens de oorlog lid van de KP (Knokploeg) onder de schuilnaam Wim Donker. Hij trouwde in januari 1942 met de Joodse Miep, om haar voor deportatie te behoeden. Het echtpaar bood onderdak aan enkele Amsterdamse onderduikers. Hij was ook betrokken bij de liquidatie van de collaborateur Gerben de Graaf. Er zijn zeer waarschijnlijk nog meer oorlogsverhalen over Blank te vertellen, maar veel gebeurtenissen zijn destijds om veiligheidsredenen niet vastgelegd.

’Nee tegen tv’

,,Het was een mens van wie je wat kon leren’’, zegt Winnie de Wit (66), sinds 2013 bevriend met Blank, ook door ’Monumenten spreken’.

,,Hij was oprecht. Zowel in zijn interesse in mensen, als in zijn handelen. Zo vroeg een televisieprogramma hem een keer voor een filmpje, of hij wilde vertellen over ’zijn eenzaamheid’. Hij wilde niet meewerken, want hij was niet eenzaam. ’Ik ben gekke Gerritje niet’, zei hij.’’

,,Wim had een ongelooflijk heldere geest. Hij wist nog prachtig te vertellen over de eerste zeppelin die hij zag vliegen, en over zijn fietstochten naar de poolcirkel. En die nieuwsgierigheid: dan kregen we een rondleiding in een fabriek, zat hij met z’n stok in een dikke mat te prikken. ’Waarom ligt die daar’, wou hij weten. Dan bleek dat die mat er lag om de gewrichten van de inpakkers te ontlasten. Van die dingen die mensen normaliter niet opvallen.’’

Ziek

Het laatste jaar was Blank veel ziek. ,,Hij kon op een gegeven moment zelfs niet meer slikken’’, zegt De Wit. ,,Maar elke keer krabbelde hij toch weer op. ’Ik heb weer een stukje gelopen, zei hij dan. ’Tot het bruggetje, maar nog niet C&A’. Een rondje naar de C&A was zijn dagelijkse routine.’’

,,Het was een man die zich graag goed kleedde. Hij straalde zelfvertrouwen uit. Vroeger was hij ook een enorme sportman. Hij zei wel eens op z’n Zaans dat hij zijn ’stos’ kwijt was, nu hij zo voorovergebogen over zo’n karretje moest lopen.’’

Het was mooi om te zien hoe warm hij was naar zijn familie. De liefde die hij had voor mensen sprak mij heel erg aan. Hij hield echt van zijn twee zonen en (achter)kleinkinderen. Het was een wonderbaarlijk mens. We gaan hem missen.’’

De uitvaart van Wim Blank zal volgens zijn zoon, die liever anoniem blijft, waarschijnlijk vrijdag of zaterdag plaatsvinden in de doopgezindekerk Vermaning aan de Westzijde in Zaandam. Daarna wordt de herdenking voortgezet in het naastgelegen cafe De Vertoeving. ,,Om het leven te vieren. Het was geen man voor koffie en een plak cake.’’

Net binnen