Euthanasie in Bobeldijk als ultieme prijs voor de liefde van Loes en Monique

Euthanasie in Bobeldijk als ultieme prijs voor de liefde van Loes en Monique
Loes Wasmoeth (l) en Monique Wessels in Bobeldijk.
© Aangeleverde foto
Bobeldijk

Loes Wasmoeth en Monique Wessels zijn samen gestorven. Het was hun bewuste keuze, uit liefde. Dat maakte hun uitvaart tot een bijzondere ervaring.

Dubbel verdriet? Ja. Maar ook twee keer berusting en respect voor een besluit dat heel zorgvuldig is genomen. Vanaf ’75 wonen ze in een grote stolp aan de Bobeldijk, de twee dames van de Bijenkorf. Want het Amsterdamse warenhuis was de plek waar ze jarenlang hebben gewerkt en elkaar hebben leren kennen.

Inderdaad, twee vrouwen, echte liefde. Ook al was dat voor de buitenwacht veertig jaar geleden even slikken, Monique en Loes hadden geen twijfel, geen plan B. Dat hebben ze volgens familie, vrienden en buren ook altijd glashelder gemaakt naar hun omgeving. Hun ’samen’ is echt. De een bedachtzaam, de ander energiek.

Gastvrijheid

In het hoofdstedelijke wereldje van stijl, mode en woonaccessoires zijn ze zeker thuis. Maar naarmate hun werkdruk afneemt, openbaart hun stolp in het platte Bobeldijk zich tot een paradijs. Hier hebben ze hun paarden, lopen katten rond en wordt er eindeloos gewerkt aan de stijltuin. Aan feesten en vriendschappen geen gebrek, noch aan gastvrijheid.

Zo worden ze zelfverklaarde paradijsvogels, twee vrouwen die onder de streep genoeg aan elkaar hebben. Ook wanneer met de leeftijd de eerste gebreken komen, blijft het glas bij deze twee altijd halfvol. Het leven is er om gevierd te worden, vooral in dat grote mooie huis.

Met gedichten, allerlei boeken, gesprekken over films, over de hele wereld. Vier jaar geleden is er een korte, bescheiden ceremonie in de serre achter de stolp. Ze geven elkaar formeel het jawoord dat eigenlijk al een mensenleven lang opgeld doet.

Toch is het leven niet eerlijk, ontdekken ze alle twee. Loes (88) merkt dat een spierziekte alles blokkeert. Het geheugen van Monique (74) vertoont meer gaten. Zo dwingt de slotsom zich aan de twee op dat het doek gaat vallen. De levenseindekliniek helpt ze, conform de regels.

Zoals ze geleefd hebben, zo nemen ze ook de regie voor het einde. De uitvaart regelen ze zelf, en de doktoren erkennen het lijden. Daarom komt er instemming voor euthanasie. Ook dat wordt zorgvuldig gewogen en gepland. Ze schrijven de kaarten voor hun uitvaart samen, kiezen de twee lichtblauwe milieuvriendelijke grafkisten uit.

Slotwoordje

Ze bewaren een geschreven slotwoordje voor bij hun crematie. Over hoe mooi en waardevol een leven samen is, wanneer je zoveel lieve mensen om je heen weet. Dat is het moment waarop familie, vrienden en buren nog een keertje krijgen te horen dat leven vooral liefde is.

De dood komt weliswaar op uitnodiging, maar blijkt niet opgewassen tegenover zoveel ’houden van’. Loes en Monique sterven letterlijk hand in hand.

Het laatste nieuws.