Premium

Hoe een Hilversumse letselschadeadvocaat in de boksring van een uitverkocht Koninklijk Theater Carré belandde en rake klappen incasseerde en uitdeelde

Hoe een Hilversumse letselschadeadvocaat in de boksring van een uitverkocht Koninklijk Theater Carré belandde en rake klappen incasseerde en uitdeelde
Abdillah el Ballouti (rechts) in een innige ’omhelzing’ met zijn tegenstander in Koninklijk Theater Carré, Jan Julius Hubbe.
© Foto Matty van WIJNBERGEN,
Hilversum

Een letselschadeadvocaat die in de boksring stapt om rake klappen uit te delen én te ontvangen. Het heeft iets ironisch, beseft ook Abdillah el Ballouti. De Hilversummer maakte donderdagavond zijn debuut in de A-klasse en niet op het minste podium: tijdens de jaarlijkse Ben Bril Memorial, in een stampvol Koninklijk Theater Carré.

El Ballouti is een laatbloeier. Hij begon pas op zijn negentiende met vechtsport. ,,Ik ben opgegroeid in Utrecht en daar had je weinig traditionele boksscholen. Ik ben toen gaan kickboksen en werd op mijn 21ste Nederlands kampioen Muay Thai. Toch merkte ik al die tijd al dat het niet zozeer het trappen als wel het stoten was dat me aansprak in de sport en uiteindelijk heb ik de overstap gemaakt naar het boksen. Ik was bloed fanatiek en wilde het echt gaan maken, maar ik deed ook een studie rechten en dat bleek niet de meest gelukkige combinatie. Je krijgt best vreemde blikken toegeworpen als je regelmatig in de rechtbank verschijnt met een blauw oog, dat wordt niet erg gewaardeerd. Uiteindelijk heb ik mijn topsportambities laten varen en voor een maatschappelijke carrière gekozen.’’

Een keuze waar de letselschadeadvocaat, die als gedreven amateur wel altijd is blijven trainen, nooit spijt van heeft gehad. Al dooft het vuurtje in hem nooit. Zo blijkt al hij uiteindelijk, op latere leeftijd, alsnog de kans krijgt zijn droom in vervulling te laten gaan. ,,Een uit de hand gelopen grap’’, zo bestempelt de 29-jarige El Ballouti zijn optreden in Carré. ,,Ik ben sinds juni 2018 secretaris van de Nederlandse boksbond. Onze voorzitter, Boris van der Vorst, ken ik al wat jaartjes. Hij zag al vroeg dat ik talentvol was. Ik weet nog dat hij in 2014 tegen me zei: ’jij moet echt gaan wedstrijdboksen, dan kun je over twee jaar zomaar op de Spelen in Rio de Janeiro staan’. Na mijn aantreden bij de bond daagde hij me uit aan de Ben Bril Memorial mee te doen. Zo is het balletje gaan rollen. Ik heb er goed over nagedacht. Wil ik dit nog? Uiteindelijk besloot ik er vol voor te gaan. Ik zit in de prime van mijn leven. Ik heb er lang van gedroomd profbokser te worden, maar uiteindelijk bleek dat niet mijn pad en heb ik andere keuzes gemaakt. Dat ik nu alsnog de kans krijg te ervaren hoe het is - tijdens het jaarlijkse hoogtepunt van het Nederlandse boksen, in de mooist denkbare arena, waar tal van grootheden hebben gestaan - was er één die ik niet kon laten schieten.’’

Donderdagavond is het dan zo ver. Na een maandenlange voorbereiding stapt El Ballouti de ring in. Tegenover hem niet Mohamed Elawil, die te elfder ure geblesseerd afhaakte. Maar diens vervanger Jan Julius Humme, die de laatste twee edities ook al meedeed aan de Ben Bril Memorial, een eerbetoon aan de in 2003 overleden Joods-Amsterdamse bokser. De inzet is een plek in de finale om de Grote Prijs van Amsterdam, later op de avond. De winnaar neemt het daarin op tegen titelverdediger Chico Kwasi, die zojuist Bukenya Nasser heeft verslagen.

El Ballouti trekt fel van leer, lijkt zijn tegenstander in de eerste ronde te overrompelen, komt een aantal keer goed door en weet bovendien het publiek op zijn hand. Maar naarmate de partij vordert, breken een gebrek aan conditie en ervaring de sympathieke Hilversummer op. Uiteindelijk moet hij de winst tóch aan Humme laten, na een split decision van de jury. Een beslissing waar El Ballouti wel mee kan leven. ,,Het was close, dat blijkt wel uit de verdeeldheid onder de drie juryleden. Maar ik moet ook eerlijk toegeven dat ik de impact op je lichaam van vier keer drie minuten boksen op dit niveau wat heb onderschat. Ik heb hiervoor alleen twee B-partijen gevochten en die zijn korter. Ik was goed voorbereid, maar dat is iets wat je niet kunt trainen. Dat kun je alleen maar leren door ringervaring op te doen. Dat hebben die gasten veel meer. Zij zijn professionals, ik ben maar een ’simpele’ letselschadeadvocaat die toevallig in die boksring is beland. Ergens is het maar goed dat ik de finale ben misgelopen, want ik weet niet of ik er fysiek toe in staat zou zijn me voor de tweede keer in zo’n korte tijd weer op te laden. Ik heb alles gegeven.’’

De trotsheid over zijn prestatie wint het dan ook van de teleurstelling over het nipte verlies. ,,Toen bekend werd dat ik mee zou doen, was er veel scepsis. De secretaris van de NBB in de boksring? Maar ik doe al tien jaar aan vechtsport, ben echt wel gehard. Mensen waren ook oprecht onder de indruk, de reacties zijn zo positief. Een insider uit de bokswereld zei zelfs: ’het leek wel alsof ik naar een wereldtopper zat te kijken die eerste ronde, dat voetenwerk was indrukwekkend.’ Ja, ik heb mijn visitekaartje wel afgegeven. En bovenal heb ik er onwijs van genoten. Als je door een uitverkocht Carré richting die ring loopt, komt dat wel even binnen. Die ambiance is overweldigend. Maar eenmaal in de ring was ik zo gefocust. Niet alleen de avond zelf was prachtig, de weg ernaartoe was misschien nog wel mooier. Een emotionele rollercoaster vol ontberingen, tegenslagen, stress. De spanning die het thuis opleverde, waar elke avond een vrouw en een kleintje op me zaten te wachten. Maar ook hoe je daar samen sterker van wordt en al die obstakels overwint. En dat alles om daar, in die ring, uiteindelijk nog geen kwartiertje een beetje te staan ’dansen’. Je vrijwillig naar de slachtbank laten leiden, waarmee je financieel ook nog eens niets wijzer wordt. Het is liefdewerk, oud papier. Mensen met gezond verstand verklaren me voor gek. Maar ja, dat is wat pure passie met je doet.’’

Zelf komt El Ballouti er zonder serieuze kleerscheuren van af, maar alsof de duvel ermee speelt, is zijn uitgeputte bedwinger in de finale een stuk minder fortuinlijk. Daarin moet een hevig bloedende Humme al vroeg in de eerste ronde opgeven met een gebroken neus.

Net binnen