Premium

Commentaar: Muren zijn geen partij voor mensen, uiteindelijk vallen ze allemaal

Commentaar: Muren zijn geen partij voor mensen, uiteindelijk vallen ze allemaal
Man gaat met hamertje en beitel de Berlijnse Muur te lijf in november 1989. Een van de door lezers ingezonden foto’s van de historische gebeurtenissen rond de val van de Muur.
© Hans van Weenen

Woensdag 8 november 1989. De datum staat voor altijd in mijn geheugen gebeiteld. Op die dag werd ik voor het eerst vader. De euforie over een prachtige dochter duurde dagen. De val van de Muur in Berlijn, de volgende dag, ging zo bijna volledig aan me voorbij.

Zelf werd ik geboren in het jaar dat die muur gebouwd werd. Hij hield dus precies één generatie stand. Dat lijkt lang, maar is straks nog maar een alinea in onze geschiedenisboekjes. De weken na de val drong de impact ook tot mij door. Nog maar een paar jaar eerder dachten we dat de Koude Oorlog alleen maar heter werd en vroeg of laat zou eindigen in een nucleair inferno. Dat de Muur ooit zou vallen leek onbestaanbaar. En toch gebeurde dat.

Wanneer er muren gebouwd moeten worden om mensen te weerhouden te gaan naar waar ze kennelijk het liefst zijn, is er iets grondig mis gegaan. Dat gold voor de Berlijnse Muur, maar ook voor die rond de Westelijke Jordaanoever of tussen Noord- en Zuid-Korea. Dat geldt voor bestaande muren, maar ook voor muren die nu gebouwd worden, zoals die tussen de Verenigde Staten en Mexico.

Mensen die door dit beton van hun geliefden aan de andere zijde gescheiden worden, kunnen troost putten uit de gebeurtenissen op 9 november 1989. De les van die dag is dat muren uiteindelijk geen partij zijn voor mensen die er echt door willen. Wat rest is de muur als toeristische attractie. Net als de Chinese Muur of die van Hadrianus. Het zou jammer zijn als toeristen Checkpoint Charlie niet meer kunnen bezoeken. We kunnen autoriteiten die muren bouwen niet lang genoeg uitlachen.

Lees ook deze verhalen van lezers over de Val van de Muur

De belevenissen van Els Floris en Jos Lap uit Wormer: ’Met je neus bovenop de historie’

De trip die Annelies en Marcel van Gestel uit Leiden maakten: ’We kregen de gewisselde marken niet op’

Het bijzondere verhaal van Henk Maurits uit Haarlem: ’De pensionhoudster sliep zelf op een matras in de badkuip’

Over Leiderdorper Tiddo Bresters die met zijn autoclub ’erbij was’: ’De vrolijkste file ooit’ op de Transit Autobahn’

Hoe Frits de Wit munt wist te staan uit de Muur: ’Mauerspecht’ uit Den Helder verdiende dik aan de brokken