Premium

Acht jaar illegaal achter het stuur en nooit gepakt; als Ron Rijser een ding goed kan, is het rijden. Nu strijdt hij voor een betere wereld

Op zijn dertiende reed Ron Rijser al ’illegaal’ in de vrachtwagen van zijn vader Siem. ,,Mijn vader zei altijd: ’Als je wordt aangehouden, zeg je maar dat je de vrachtwagen stiekem hebt meegenomen. Dan pakken ze je op voor joyriding en dan regel ik op het bureau dat het goedkomt’. Je mocht pas op je 21e je vrachtwagenrijbewijs halen. Ik was groot en zag er veel ouder uit dan dertien, dus vond mijn vader het een goed idee dat ik op zaterdag bij hem ging werken.’’

In de acht jaar dat hij zonder rijbewijs achter het stuur zat, is het nooit misgegaan. ,,Als ik een ding goed kan, is het wel rijden. Ik denk dat ik daarom nooit van de weg ben gehaald.’’

Ron Rijser is inmiddels zestig en staat al jaren aan het roer van Rijser Transport in Purmerend. Het bedrijf dat zijn opa in 1926 begon in de Peperstaat in Purmerend. In zijn kantoor, eigenlijk meer een klein museum, heeft Ron een mooie foto van opa Cor in de Peperstraat met de eerste wagen. De telmachine die zijn opa destijds gebruikte voor de facturen is ook bewaard gebleven en heeft een prominente plek op het bureau gekregen.

Typemachine

Ieder voorwerp in de ruimte heeft zijn eigen verhaal. Oude typemachines staan uitgestald op de vloer. ,,Deze mist de letter e’’, vertelt Ron terwijl hij naar een machine wijst. ,,Maar dat maakte mijn vader niet uit. Hij verstuurde zijn facturen gewoon zonder de e. Ik vond het maar onprofessioneel. Als mijn vader chagrijnig was, sloeg hij zo hard op de typemachine dat de o door het papier ging. Dan zaten er allemaal gaten in.’’

Het enige wat ontbreekt in het kantoor is moderne apparatuur zoals een laptop of mobiele telefoon. ,,Als ik een afspraak heb, doe ik mijn telefoon altijd weg. Je moet elkaar echt de aandacht geven en niet continu op je schermpje kijken. Mijn computer staat in het kantoor hiernaast. Daar werk ik samen met de personeelsleden.’’

Als zoon en kleinzoon van ondernemers leek zijn toekomst al op jonge leeftijd uitgestippeld. Niets was minder waar, vertelt Ron. Hij studeerde in zijn tienerjaren werktuigbouwkunde aan de MTS en wilde aanvankelijk een heel andere kant op dan de logistieke wereld. ,,Een week na mijn studie had ik al een baan als monteur van kranen.’’ Zijn vader Siem wilde het transportbedrijf uitbreiden en kon Ron daarbij goed gebruiken. ,,Ik heb ja gezegd. Mijn moeder was witheet; mijn studie weggegooid en mijn goede baan opgezegd.’’

Twijfel

Bij Ron sloeg de twijfel al in de eerste week toe. Na het zoveelste ritje tussen Purmerend en Amsterdam spatte de droom van een spannend leven uiteen. ,,Telkens hetzelfde stuk rijden. Is het dit het nou, vroeg ik me af?’’ Hoewel zijn vader het liefst alles bij het oude wilde laten, had Ron uitdagingen nodig. Tijdens de vakantie van zijn vader kocht Ron daarom een loods om het transportbedrijf uit te breiden. ,,Mijn vader boos, hij moest de portemonnee trekken.’’

Het liefst geeft hij helemaal geen interviews, vertelt hij al aan het begin van het gesprek. Een plek op de achtergrond is voor hem voldoende. Het draait, zoals hij zelf zegt, immers niet om Ron Rijser maar om de doelen die hij heeft. Voor de komende jaren heeft hij een bijzondere missie. Hij wil in 2022 de Special Olympics nationale spelen naar Purmerend, Beemster en Edam-Volendam halen. Een groot evenement waar ruim tweeduizend sporters met een beperking aan mee doen.

Gehandicapt

Al jaren is Ron nauw verbonden aan de gehandicaptensport. Hij richtte de stichting Special Forces op die als doel heeft om sporten en bewegen voor mensen met een beperking mogelijk te maken.

,,Ik kwam in 2006 voor het eerst in aanraking met gehandicaptensport. Ik werkte destijds zo’n tachtig, negentig of zelfs honderd uur per week. Als ik eens een week had met maar zeventig uur voelde ik me schuldig. Zeven dagen in de week zat ik hier op kantoor. Een vriend van mij startte in mijn woonplaats Oosthuizen een G-voetbalteam en vroeg of ik hem wilde helpen. Voor mij was dat een mooie kans. Als je hard werkt, heb je een tegenhanger nodig. Iets wat je rustig maakt en waardoor je ontspant.’’

De Oosthuizenaar kocht een spelersbus en ging ieder weekend met het team naar wedstrijden. En wat bleek? Het transportbedrijf draaide gewoon door terwijl Ron ’maar’ zes dagen op kantoor was. Het werd het begin van een mooi avontuur. ,,Op een gegeven moment wilde ik iets terugdoen voor de sporters omdat zij voor zoveel ontspanning bij mij zorgen.’’

Ideale wereld

De stichting Special Forces werd geboren. Onderdeel van de stichting is mensen met een beperking laten integreren in de maatschappij door middel van dagbesteding en/of (on)betaald werk. ,,We hebben al veel bereikt, maar de ideale wereld is het wat mij betreft nog niet. Er zijn zoveel mensen die van de welvaartswolk af vallen. Bijvoorbeeld door een burn-out of omdat ze op hun zestigste overbodig zijn geworden en geen baan meer kunnen vinden. Voor deze mensen is het ook belangrijk dat zij weer in de maatschappij mee kunnen draaien.’’

Bodybuilden

Een transportbedrijf, een stichting en een ideaal toekomstbeeld waar nog veel werk voor moet worden verricht. Is er nog wel tijd voor hobby’s? ,,Ik hou van hardlopen, motorrijden en bodybuilden. Dat laatste deed ik zo’n veertig jaar geleden al. Op mijn achttiende kreeg ik een eervolle vermelding bij de Mister Holland verkiezing en volgde ik een workshop bij Arnold Schwarzenegger.’’ Ook van deze hoogtepunten zijn herinneringen te vinden in zijn eigen museum. Foto’s van hem als jongen van achttien met een enorm gespierd lijf vallen op tussen tientallen andere snuisterijen in de grote vitrinekast. Naast de kast hangt een collage met foto’s van India. ,,Mijn vrouw en ik houden van reizen. Als je in andere delen van de wereld komt, bijvoorbeeld in India, besef je des te meer hoe goed wij het hier in Nederland hebben. Een waardevolle les.’’

Debbie de Vries