Premium

Docente en brugklascoördinator Angeline Thomas was 41 jaar vergroeid met OSG in Hoorn

Docente en brugklascoördinator Angeline Thomas was 41 jaar vergroeid met OSG in Hoorn
Angeline Thomas was 41 jaar vergroeid met OSG in Hoorn.
© Foto Marcel Rob
Hoorn

Angeline Thomas was vergroeid met de OSG in Hoorn. Als docente Frans en brugklascoördinator was ze 41 jaar lang een bekende verschijning op de school. Geliefd vanwege haar betrokkenheid en het luisterend oor dat ze voor de scholieren wilde zijn. Donderdag nam ze afscheid om van haar pensioen te gaan genieten. ,,De leerlingen zijn niet veranderd, de wereld om hun heen is veranderd.’’

Thomas studeerde Frans en had nog geen benul hoe haar werkzame leven er uit zou gaan zien. De keuze voor de OSG was een toevallige. ,,Ik zat in de bibliotheek toen er een man binnenkwam die zijn handen ten hemel hief en bijna wanhopig riep ’is er nu helemaal niemand die mijn oude school uit de brand kan helpen?’ Dat was Han Verhulsdonk, een oud-leerkracht van de OSG. Hij zocht dus een docente Frans en ik had toen iets: ik ga het proberen en als het me bevalt, dan doe ik het.’’

Het gevolg was dat Thomas in april 1978 het toenmalige noodgebouw aan de Drieboomlaan binnenliep. ,,Ik was volstrekt onbekend met Hoorn, ik woonde en studeerde in Amsterdam. Vanaf het station wandelde ik er heen en ondanks die barakken en de spanning van dat moment, voelde het zo vertrouwd. Alsof ik een heerlijke warme jas had aangetrokken.’’

Dat gevoel zou nooit meer verdwijnen. ,,Ik gaf les aan leerlingen van de brugklas tot aan de eindexamenkandidaten en ik was altijd wel mentor van een klas’’, aldus Thomas die in 1998 toehapte toen ze werd gevraagd voor een baan als brugklascoördinator. ,,Dat wilde ik graag en een van de eerste dingen die ik heb geïntroduceerd, is een brief die de nieuw aangemelde leerlingen uit groep acht zelf moesten schrijven. Ik wilde graag weten waarom ze voor de OSG hadden gekozen, wat hun hobby’s waren, met welke verwachtingen ze op school kwamen en wat ze misschien wel spannend vonden.’’

De brieven van jongens en meisjes waren totaal verschillend, bemerkte Thomas. ,,Jongens beperkten zich vaak tot een brief in de trant van ’ik ben Piet en hou van voetbal’, terwijl meisjes er vaak een kunstwerkje van maakten met een prachtig versierde, handgeschreven brief. De brieven gaf ik aan de mentor in de brugklas en belandde daarna in hun leerlingendossier. Als ze hun eindexamen hadden gehaald, konden we er nog wel eens op terugkomen.’’

Huiswerk

Met haar 41 dienstjaren heeft ze duizenden leerlingen op de OSG aan zich voorbij zien trekken. ,,De kinderen zijn in de loop der jaren niet veranderd’’, zo is de ervaring van Thomas. ,,Ze komen binnen met blijde verwachtingen en nog steeds hebben ze een hekel aan veel huiswerk of juichen ze als er een keer een les uitvalt. De ene leerling loopt over een kaarsrecht pad naar het eindexamen, een ander slaat wel eens zijweggetje in en dan het is onze taak om hem of haar weer op het rechte pad te krijgen.’’

Toch zijn de verschillen tussen 1978 en nu in het onderwijs aanzienlijk, vindt Thomas. ,,De wereld om de leerlingen heen is veranderd en daar moeten de docenten op anticiperen. Hun werk beperkt zich al lang niet meer tot alleen kennisoverdracht. Het is tegenwoordig veel complexer, maar daardoor ook boeiender. Docenten hebben het niet altijd makkelijk, maar wat ik mee wil geven: blijf genieten van wat het vak te bieden heeft en dat is echt heel veel en blijf genieten van de leerlingen.’’