Premium

Eigenares Loeki Verheul neemt na 22 jaar afscheid van bruin café La Comédie: ’Ik teer op de mooie herinneringen’

Eigenares Loeki Verheul neemt na 22 jaar afscheid van bruin café La Comédie: ’Ik teer op de mooie herinneringen’
Eigenares Loeki Verheul: ’We zijn een grote familie’
© Foto United Photos/Toussaint Kluiters
Haarlem

Na een dikke 22 jaar is het mooi geweest, vindt Loeki Verheul. De 63-jarige eigenares van tapperij La Comédie aan de Kruisstraat stopt ermee. ,,Ik vind het verschrikkelijk’’, geeft ze toe. ,,Ik teer zowat op de mooie herinneringen, maar de zaak moet het jonge publiek weer in.’’

Op een grauwe woensdagmiddag nippen een paar klanten rustig aan hun biertje, terwijl Verheul plaatsneemt op een van de barkrukken. Haar man Martin (67) neemt de barwerkzaamheden even over en hond Sam snuffelt nieuwsgierig aan de vloer. ,,Sam gaat met iedereen uit’’, vertelt Verheul met een glimlach. ,,Het is hier één grote familie.’’

Het is tekenend voor de sfeer in het café volgens de van oorsprong Amsterdamse. ,,We hebben dit allemaal samen gemaakt.’’ Eigenlijk kwam ze min of meer per toeval bij de tapperij terecht. ,,Ik werd verliefd op een man en die had de kans om hier wat te openen.’’ Een vriend van hem was de baas van de speelautomaten en zocht iemand die de boel nieuw leven in kon blazen. Vlak nadat Verheul met hem trouwde, kwam haar echtgenoot te overlijden. ,,Op de dag van zijn begrafenis kreeg ik de keuze: de boel laten klappen of zelf iets beginnen.’’

Ze besloot voor de laatste optie te gaan. Makkelijk was dat niet, want in de beginjaren had Verheul geen geld om personeel in te huren. ,,Mijn moeder heeft op haar 65e haar horecapapieren gehaald en mijn zusje en zwager hebben hier ook gestaan. Zij hebben mij echt op weg geholpen.’’

Al meteen na de opening ontwikkelde La Comédie zich tot het ’clowntjescafé’. Wie een blik naar binnen werpt, begrijpt meteen waar die naam vandaan komt. De kleurrijke poppengezichten van tientallen grijnzende narren zijn niet te missen. ,,Toen ik begon had ik één zo’n pop staan. Toen dacht iedereen dat ik daar fan van was.’’ Voor ze het wist stond de hele zaak vol met clowntjes, die door klanten waren meegebracht. ,,Het heeft hier helemaal volgehangen.’’ Een kleinere selectie heeft de tand des tijds overleefd. ,,Als we voetbal keken op een scherm, hingen ze in de weg. We hebben de schoonste gehouden.’’ Maar de allereerste clownspop? ,,Die is gestolen.’’

Keerpunt

Zo’n 35 jaar lang heeft Verheul in de horeca gewerkt. Voordat ze La Comédie begon, werkte ze op steenworp afstand bij Café Winthorst, de voorganger van Het Wachtlokaal. Een van haar latere personeelsleden en goede vriendin, Joke, ontmoette ze op die plek. Toen zij afgelopen mei op 74-jarige leeftijd overleed, betekende dat voor Verheul een keerpunt. ,,Ze was mijn steun en toeverlaat. Ze is veel te jong gestorven en toen dacht ik: laten wij dan nog een leuke paar jaar hebben.’’ Bovendien had zich een koper gemeld om de boel over te nemen. ,,Mijn man kent hem een beetje. In het café raakten ze aan de praat.’’ En van het een kwam het ander.

Komende zaterdag organiseren de stamgasten een groot afscheidsfeest voor Verheul. ,,Ik heb geen idee wat er gaat gebeuren. Ze doen hartstikke geheimzinnig.’’ De 63-jarige verwacht dat het een erg emotionele avond wordt. ,,Zo ben ik.’’ Bovendien vinden haar klanten het ook verschrikkelijk dat ze stopt. Toen Verheul de afgelopen tijd te maken kreeg met een aaneenschakeling van gezondheidsproblemen, stonden haar stamgasten voor haar en haar man klaar. ,,Ze hebben enorm geholpen en daar ben ik heel erg dankbaar voor. We zijn zo hecht. Ik denk dat ik het niet droog ga houden.’’

Het afscheid van de eigenares betekent echter niet het einde van La Comédie. ,,De jongen die de zaak overneemt, is heel enthousiast. Hij wil het café bruin laten en er een biljart neerzetten.’’ Ook blijven de clowntjes de ruimte sieren en verandert de naam van de tapperij niet. ,,De bedoeling is dat we hier met z’n allen blijven komen.’’