De Waterlandse kunstenaar Mieke Werners (76), die ’schildert en beeldhouwt’ met wol, heeft al zeker tien jaar haast

De Waterlandse kunstenaar Mieke Werners (76), die ’schildert en beeldhouwt’ met wol, heeft al zeker tien jaar haast
Een detail uit ’Toedekken’
© Foto archief Mieke Werners

De Waterlandse kunstenaar Mieke Werners (76), die ’schildert en beeldhouwt’ met wol, heeft al zeker tien jaar haast. „Hoe ouder ik word, des te groter de drang is om te werken. Ik wil nog zoveel maken.”

Zaterdag opent een overzichtstentoonstelling in het Waterlandsmuseum de Speeltoren in Monnickendam onder de naam ’Verstilde Vergankelijkheid’, een selectie van haar favoriete textiele werken. Waaronder het levensgrote ’Weemoed’ (een triest kijkende, werkloze boerin aan de eettafel) en het door Rembrandt geïnspireerde portret ’Eerbetoon’. Ook zal ’Grootje’ van de partij zijn. Een poedelnaakte, oude vrouw van vilt.

Werners - bont gekleurde veters, vlechtje links langs haar gezicht - gniffelend: „Grootje komt bij de ingang van het museum te zitten, ben benieuwd hoe de mensen gaan reageren. Ik heb het hippietijdperk meegemaakt, ben niet zo preuts. Maar mijn kleindochter bijvoorbeeld moet er niets van hebben.”

De Waterlandse kunstenaar Mieke Werners (76), die ’schildert en beeldhouwt’ met wol, heeft al zeker tien jaar haast
’Eerbetoon’
© Foto Archief Mieke Werners

Neuzen afknippen

De aan de Gerrit Rietveld Academie opgeleide textielkunstenaar ontdekte in de jaren negentig de vilttechniek, maar noemt zichzelf geen vilter. „Daar heb ik geen opleiding voor gevolgd. Ik schilder en beeldhouw met wol. Ik doe dingen die een echte vilter nooit zou doen; knip gewoon de neus van een werk af als die me niet bevalt en maak er een nieuwe op.

Ze wil dat haar werk ’aaibaar’ is, dankzij de vilttechniek hoeft ze tegenwoordig geen verharders of lijm te gebruiken. „Door de wol extra te bewerken, ontstaat vanzelf de stevigheid.”

„Het mooie aan vilten is dat je nooit precies weet hoe iets gaat uitpakken. Elk woldraadje heeft een ’geheugen’ en neemt z’n eigen vorm aan. Het materiaal geeft me continu cadeautjes. Het lastige daaraan is wel dat, omdat je altijd dingen kan blijven veranderen, het moeilijk is om een project los te laten. Maar als het dan eindelijk klopt, voel ik me echt verliefd op zo’n werk.

Toen ik in de voorbereiding van deze tentoonstelling ’Toedekken’ - een liggend lichaam onder een vederlichte deken - na tien jaar weer eens van de kast haalde, dacht ik: die is wel goed gelukt.” Er zijn overigens ’voelstukjes’ gemaakt, zodat de bezoekers het werk niet hoeven aan te raken, maar het materiaal wel kunnen voelen.

De Waterlandse kunstenaar Mieke Werners (76), die ’schildert en beeldhouwt’ met wol, heeft al zeker tien jaar haast
Kunstenaar Mieke Werners (76) is nog even gemotiveerd als toen ze in ’66 als jonge blom afstudeerde van de Gerrit Rietveld Academie.
© Foto Ella Tilgenkamp

Gelijkenis

„Vrouwen lijken meestal op mij, mannen op mijn partner of vader. Ik laat me door mijn eigen leven, en zelfs eigen huid, inspireren, maar ook door de actualiteiten. Werners maakte meerdere werken over de naaktheid van haar bejaarde ouders, en haar overleden hond. Ze wil graag dat haar werk genuanceerd, inhoudelijk en actueel is. Ze kijkt vaak naar krantenfoto’s, „want die zijn realistisch en tonen echte emoties.”

Ze schuwt de zware thema’s, zoals kindermisbruik, niet. „Ik draag met mijn werk geen oplossingen aan en beschuldig niemand, maar wil gedachten op gang brengen. Er ontstaan regelmatig gesprekken tijdens tentoonstellingen. Een vrouw zei eens over het doek ’Schreeuw om haar’: ’Dat ben ik. Dat is er met mij gebeurd’. Mensen hoeven mijn werk niet eens mooi te vinden, als ze het maar aan het denken zet.”

Uitdagingen

Werners stelt zichzelf constant nieuwe doelen. Eerst wilde ze onderzoeken hoe transparant ze een vilten werk kon maken, onder meer te zien in het werk ’Oude man’. Vervolgens oefende ze op het zo gelijkend mogelijk maken van mensen, bijvoorbeeld met ’Roemrijk Vilt’, een portret van Beatrix. En daarna wilde ze, onder andere met het werk ’Varaan’, dierenhuiden nabootsen.

En ze heeft alweer een nieuw idee: viltschilderijen die niet meer aan een muur hangen, maar waar je omheen kan lopen en die er van de voor- en achterkant anders uitzien. „Vreselijk veel zin heb ik daar in.”

Een terugkerend thema in haar werk is vergankelijkheid. „Vergankelijkheid is mooi, ik houd van rafels, van rimpels. Een gerimpelde huid is voor een kunstenaar heel interessant om mee te werken. Te vergelijken met de dikke dames van Rubens.” Ze ondergaat het ouder worden van haar eigen lichaam met een zekere acceptatie: „Aftakeling hoort nu eenmaal bij het leven.”

Te koop

Een aantal tentoonstelde werken is te koop (prijzen variëren tussen de 650 en 4000 euro, fotokaarten één euro), maar ze hoopt eigenlijk niet te veel te verkopen. Lachend: „Ik heb volgend jaar een tentoonstelling in Museum de Kantfabriek in Horst (Noord-Limburg) waar ik heel veel werk kan tonen.”

https://textielkunstenaar.com/

Het laatste nieuws.