Trien Ligthart-Braakman met 104 jaar oudste inwoner van Medemblik: ’Chagrijn, daar win je niets mee’

Trien Ligthart-Braakman met 104 jaar oudste inwoner van Medemblik: ’Chagrijn, daar win je niets mee’
Trien Ligthart-Braakman kreeg gisteren op haar 104e verjaardag bezoek van burgemeester Frank Streng.
© Foto Marcel Rob
Wognum

Haar gehoor is niet meer wat het geweest is, en ook haar zicht laat het meer en meer afweten. Maar het geheugen van Trien Ligthart-Braakman is nog haarscherp. Gisteren werd ze 104 jaar en ze mag zich daarmee de oudste inwoner van de gemeente Medemblik noemen.

Mensen zeggen het wel vaker, vertelt ze in haar woonkamer in zorgcentrum Sweelinckhof in Wognum, omgeven door familie. Niemand geeft haar 104 jaar. ,,Vorig jaar schatte een dokter in Amsterdam me tachtig. Ach, het gaat vanzelf! Altijd blijven lachen, chagrijn gaat er niet in. Daar win je niets mee.’’

Ze werd als vijfde in een gezin met zes kinderen geboren in 1915 in Zandwerven, een buurtschap tegen Spanbroek aan. ,,Ik had heel lieve ouders, maar het was een arme tijd. Toen ik tien, elf jaar was had ik er zes jaar schooltijd op zitten en moest ik thuis moeder helpen. Dat was toen zo. Vader had twee koetjes en een stukje land, waar hij kool en aardappelen verbouwde. We moesten hem ook wel eens helpen. Mijn zus deed dat graag, maar ik niet. Ik hielp liever thuis bij moeder.’’

Nooit vergeten

Toen ze dertien was kwam ze als hulp in een gezin met drie jonge kinderen. ,,Die vrouw was heel ziek, een erg lief mens. Ze was als een moeder voor me. Ik ben er tot kerst geweest, toen overleed ze. Dat zal ik nooit vergeten, het was erg hoor, met die drie kleintjes. Later ben ik vaker bij mensen thuis geweest om te werken, ook altijd met kinderen. Ik wilde daarom erg graag kraamverzorgster worden en dat is me gelukt. Een heel mooie baan.’’

Drie gulden per week verdiende ze, een goed salaris voor die tijd. ,,Dat bracht ik mee naar huis, dat konden vader en moeder goed gebruiken. We hebben geleerd snel voor onszelf te zorgen. En om zuinig te zijn. Een heleboel kunnen dat tegenwoordig niet meer. Maar de tijd is anders.’’

Nadeel van zo oud zijn is dat ze al dertig jaar haar man Gert moet missen, met wie ze negen kinderen kreeg. Een van hen overleed vlak na de geboorte. ,,Hij is nu boven in de hemel, hij heeft zijn rol hier gehad.’’

Trien Ligthart-Braakman heeft het zeldzame gen dat de kans op dementie verkleint en dat op een lang leven juist lijkt te vergroten. Na haar overlijden doneert ze haar hersenen aan de wetenschap.

Maar voorlopig blijft ze lachen. ,,Eens komt er een eind aan. Aan alles komt een eind.’’

Het laatste nieuws.