Premium

Column In 60 seconden: Songfestival, zwoele blikken van overduidelijke gladjakkers en zo

Column In 60 seconden: Songfestival, zwoele blikken van overduidelijke gladjakkers en zo
© ANP

Vraag me niet wat er zo leuk is aan het Eurovisiesongfestival. Wie kijkt er nou voor zijn plezier naar oubollige jurken, wanstaltige outfits, vals zingende zangers (zijn het wel zangers?), onbegrijpelijke choreografieën en zwoele blikken in de camera van overduidelijke gladjakkers?

Nou ik dus.

Is het jeugdsentiment? Tussen de muziek door hoor ik het gekibbel weer van mijn opa en oma, die vaak bij ons logeerden als het festival werd gehouden.

Mijn opa, die ’s middags al met een liniaal lijnen trok op een groot vel papier; voor iedereen in de huiskamer een kolom om straks per liedje het aantal toegekende punten te noteren. Mijn oma die alvast mopperde dat het dan wel om de muziek moest gaan, want ze kende mijn opa’s zwak voor blondines.

Zaterdag kruipen we weer bij elkaar, mijn moeder, mijn dochters en ik. De mannen bedanken (vooralsnog).

Ergens achter me, heel zachtjes, zal ik mijn grootouders horen kibbelen als er een fraaie blondine in beeld verschijnt en zal ik mijn vader bij de sm-achtige act van IJsland horen kermen: ,,Dit is een strontfestival!’.

Ze zijn allen niet meer op aarde, maar keren eens per jaar even terug, lijkt het wel. Dát zal het zijn met het songfestival: het is zo geestig.