Olifant-kandidaat Yorick van Norden: ’Ik wil mijzelf steeds blijven vernieuwen’

Olifant-kandidaat Yorick van Norden: ’Ik wil mijzelf steeds blijven vernieuwen’
,,De mooie recensies voor The Jester waren voor mij een verrassing.’’
© Foto United Photos/Paul Vreeker
Haarlem

Pirita Alderliefste, Joke Breemouer, Jacqueline Govaert, Yorick van Norden en Marlies Visser zijn de vijf kanshebbers voor De Olifant 2019, de kunst- en cultuurprijs van Haarlems Dagblad/IJmuider Courant. Dit jaar vindt de verkiezing voor de 25e keer plaats. Stemmen voor de publieksprijs kan hier. Alle genomineerden worden in een groot interview aan u voorgesteld. Vandaag is dat Yorick van Norden.

Hij holde van hot naar her, de afgelopen maanden, maar klagen doet hij niet.

De agenda van Haarlemse singer-songwriter Yorick van Norden was de afgelopen maanden gevuld met optredens met Anne Soldaat – met wie hij het project Unsing Heroes Too deed, optredens met zijn eigen band om zijn tweede soloplaat The Jester te promoten én hij was veelvuldig op de nationale radio en televisie te horen en te zien in verband met het feit dat John Lennon en Yoko Ono vijftig jaar geleden hun Bed In For Peace in het Hilton Hotel hielden.

Vergroeid

Dat Yorick juist daar regelmatig over kwam vertellen op radio en tv lijkt misschien vreemd gezien zijn leeftijd (33), maar zijn hele muzikale leven is vergroeid met de zestiger en zeventiger jaren. „Al die dingen kwamen samen. De laatste weken zijn misschien wel de drukste uit mijn leven, maar dit is wat ik het liefste doe.”

Hij staat bekend als Beatles-kenner. „Ik hou van heel veel muzieksoorten, maar de muziek van de Beatles heeft me heel erg gevormd. Ik raak er ook nooit over uitgepraat.” Zoals zovelen grasduinde Yorick vroeger door de platencollectie van zijn ouders.

„Zij hadden bijvoorbeeld het rode en het blauwe album van de Beatles, Ram en Band on the Run van Paul McCartney, maar ook Rubber Soul en Revolver van de Beatles. Maar ook muziek van de Kinks en The Beach Boys.” Hij begon al jong met het schrijven van liedjes. „Toen ik gitaar ging spelen maakte ik gelijk liedjes.”

Voor de verjaardag van een leraar schreef hij in groep 7 een nummer en bij de eindmusical in groep 8 componeerde hij ook een lied. „Ja, toen het mijn interesse kreeg, ging ik er ook gelijk vol voor”, lacht hij. „,Als ik inspiratie heb, neem ik het op op mijn telefoon, soms neurie ik gewoon een stukje. Later luister ik het terug en dan besluit ik waar ik verder mee wil werken. Sommige nummers zijn pas na tien jaar af. Dan komt stukje b pas na jaren samen met stukje a en dan denk ik ’Ja, dit is wat het moet zijn.”

Suite

Hij startte in 2004 met The Hype en won daarmee in 2007 de Rob Acda Award. In 2013 ging de band uit elkaar en startte Yorick opnames voor zijn eerste solo-album. Happy Hunting Ground verscheen in 2015. Zijn vorig jaar verschenen tweede soloalbum The Jester met opnieuw duidelijke invloeden uit de sixties krijgt lovende recensies. Voor dat album waagde Yorick zich voor het eerst aan het componeren van twee suites.

„De suite komt voort uit de klassieke muziek. In de jaren zestig begon men te experimenteren om het te integreren in de popmuziek waardoor bijvoorbeeld de rockopera Tommy van The Who ontstond. De Beatles waren er ook mee bezig, bijvoorbeeld op Abbey Road waarbij nummers in elkaar overgaan tot een twintig minuten durend epos. Ik dacht ’eigenlijk doet niemand dat meer, laat ik het dan maar doen.’ Ik componeerde ze vooral voor mijzelf als uitdaging omdat ik het nog nooit gedaan had. Ik wil mezelf blijven vernieuwen en mijn horizon verbreden.”

Gegroied

Op de vraag of hij zichzelf gegroeid vindt tussen Happy Hunting Ground en The Jester, zegt Yorick: „Als je een plaat maakt doe je dat in een betrekkelijk isolement. Je maakt het met een klein groepje mensen. Het is dan gek dat je het op een gegeven moment los moet laten als het klaar is en dat mensen er dan iets over mogen vinden. Ik wist niet of The Jester beter was dan de vorige. De mooie recensies waren voor mij een verrassing.”

Hij toerde de afgelopen maanden zowel met zijn band als met Anne Soldaat, met wie hij Unsung Heroes speelde. Ook dat leverde een album op.

„Het geeft allemaal veel voldoening, maar op veel verschillende manieren. Unsung Heroes is heel anders dan met de band omdat Anne en ik het in een theatersetting spelen, waarbij de mensen zitten. Ik ben daar ook een deel van de avond verhalenverteller, dat vind ik heel leuk om te doen. Als ik solo speel vertel ik ook veel meer verhalen. Met de band spelen is heel anders. De energie die in zo’n groep ontstaat is echt fantastisch. Het zijn twee heel verschillende werelden, maar het geeft allebei zo’n kick om te doen.”

Vlak na het interview vertrekt hij voor een vakantie met zijn vader en broer naar Amerika. Zijn zwangere zus gaat niet mee. Het wordt een reis met een emotionele lading.

Moeder

Zijn vorig jaar overleden moeder deed hun de Amerikareis cadeau op haar sterfbed. Hij mist haar. „Mijn moeder steunde mij heel erg bij wat ik deed. Gelukkig heeft ze het tot stand komen van The Jester kunnen volgen tot hij bijna af was. Ze heeft de hoes nog gezien en de nummers gehoord. Zij was altijd een van de eersten die ik opnames liet horen. Het zal gek zijn dat dat straks bij het maken van een nieuwe plaat niet meer zo is.”

In december vorig jaar kreeg Yorick tot zijn grote verrassing te horen dat hij was genomineerd voor een Edison, die hij niet won. Nu dus de nominatie voor de Olifant. Ook daar is de sympathieke Haarlemmer blij mee. „Als je uit Haarlem komt is de Olifant een begrip”, zegt hij. ,,De nominatie is, net als bij de Edison, al heel tof. En als ik zou winnen voelt dat toch een beetje of je geridderd wordt in je eigen stad”, zegt hij met een lach.

Stem hier op Yorick van Norden of op een van de andere vier kandidaten

Het laatste nieuws.