Ze hoopt volgend jaar als ’Olympic medalist’ naar voren te worden geroepen tijdens haar afscheid van het Amerikaanse studentenleven. ’Hoe mooi zou dat zijn’, stelt waterpoloster Kitty-Lynn Joustra uit Purmerend

Kitty-Lynn Joustra.

Diverse Noord-Hollandse sporters hopen deze zomer in Tokio hun opwachting te maken op de Olympische Spelen. Op verzoek van het Noordhollands Dagblad geven enkele van hen maandelijks een inkijkje in hun voorbereiding en gevoelens. In deze aflevering is het woord aan waterpoloster Kitty-Lynn Joustra uit Purmerend.

We hadden laatst ’Seniorday’ op de campus. Met alle egards worden dan de vierdejaars studenten in het zonnetje gezet. Het is in feite het afscheid van je studentenleven. Mijn ploeggenootje Brigit Mulder van Polar Bears uit Ede was een van de uitverkorenen. Het gaat op z’n ’Amerikaans’ waarbij alle sportieve resultaten en de persoonlijke awards de revue passeren. Hoe mooi zou het zijn als ze mij volgend jaar naar voren halen en dan ’Olympic medalist’ roepen?

Voor mij is Tokio nog ver weg. Eerst mag ik in de studentencompetitie wederom tegen Bente Rogge spelen. Ze is mijn teamgenootje bij ZV De Zaan en in het Nederlands team. Dit keer gaan we naar haar toe in Arizona. Met het vliegtuig. Het zal een flinke overgang zijn. Hier is het dertien graden en regent het de hele dag. Daar is het zonnig en 42 graden. De inzet van het toernooi is een plek in de NCAA-finals. De beste acht universiteitsteams strijden dan om de titel. En dan is het erop of eronder. Verlies je, dan lig je eruit. En ook dat is typisch Amerikaans. Het moet duidelijk zijn wie de winnaar is.

Het programma van die finals weet ik pas komende dinsdag. Ik denk wel dat we die met Berkeley gaan spelen. We zijn lekker in vorm en hebben er zin in. Het is ook een afronding van het studiejaar. Voor mij geldt dat ik dan eind mei naar Nederland kom om vervolgens met het Nederlands team de voorbereiding op te starten voor de Olympische Spelen. Helaas hebben we de Super Final van de Worldcup niet gehaald, maar in aanloop naar het OKT hebben we veel onderling gespeeld. Dat was best pittig, maar uiteindelijk pakte het heel goed uit.

Het volgt elkaar nu allemaal in rap tempo op. Toch wil ik niet te veel vooruit denken. Dat heeft corona mij wel geleerd het afgelopen jaar. Het kan zomaar weer anders zijn. Dat wil niet zeggen dat ik nog niks heb geregeld om naar Nederland te komen, maar ik probeer daar stap voor stap naar toe te werken. Ik ga eerst hier in de Verenigde Staten de klus klaren voor ik in het vliegtuig stap naar huis.

Kitty-Lynn Joustra

Net binnen